Loading...
Verhaal2019-05-12T18:35:12+02:00
2705, 2019

Turbulente maandag

By |maandag 27 mei, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

De dag na de verkiezingen. Het gonst in alle mogelijke gesprekjes en in vele hoofden. Zwarte zondag, noemen sommigen het. Anderen zijn juist blij met de uitslagen. Of cynisch zoals altijd: "het zijn toch allemaal zakkenvullers". Op maandag gaat het leven ondertussen door zoals het is. Wat ze aan de top ook bevechten en beslissen, er moet wel weer huur betaald worden, er is weer geen geld voor de dokter, er is een brief toegekomen met een administratieve fout erin waar je weer achteraan moet gaan, en er moeten kinderen worden opgevoed. En die zorgen komen allemaal samen in de wachtruimte van de sociale kruidenier. Zorgen en frustraties. Niet gek dat de gemoederen vaak verhit raken. Heftige ruzies over wat eigenlijk, plotselinge stemverheffing, mensen blijven maar luidkeels roepen tegen elkaar of tegen de ijle ruimte. Er is een moment van luisteren en kalmeren en er is een moment van negeren [...]

2205, 2019

De rosse Çois en de kroonprins

By |woensdag 22 mei, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Bijbelbabbel vervolg. We zijn beland bij nog maar eens een donkere bladzijde. Laatst ging het al over koning David die zich laf vergreep aan de buurvrouw. De appel valt niet ver van de boom. Vandaag vergrijpt Davids oudste zoon zich aan zijn halfzusje. En hoe reageert vader David? Hij wordt boos. En hij doet niets. Het hele gebeuren verdwijnt in de doofpot en zusje verdwijnt in een levenslang isolement. Ja, er staan verkrachtingen in de bijbel. Pfoeh heftig. Wat moet je ermee. 'Mannen in die oude tijden waren allemaal bruten, vrouwen verkrachten was normaal', probeert iemand. Not in my backyard? 'Jawel', reageert iemand anders, 'in het dorp van mijn jeugd kende iedereen "de rosse Çois". Alleman wist dat hij "bloemen plukte". Hij werkte alle meisjes af. Maar niemand deed er iets aan.' En in onze dagen? Hoe kan het dat een veroordeelde verkrachter op vrije voeten rondloopt en bij ons [...]

2904, 2019

Anders zijn is keigraaf

By |maandag 29 april, 2019|Categories: Verhaal|1 Comment

We rollen langzaam Antwerpen-Centraal binnen. Ik blijf nog even zitten. Ik voel een man rustig langs mij naar een uitgang van de trein stappen. Ik kijk op en zie tot mijn verrassing dat hij compleet punk is. Hanekam, boots, spikes, slogans op zijn rug. Zalig. Dat zie je niet veel meer. Ik houd ervan als mensen zo uitgesproken en consequent zichzelf durven zijn en tonen. Stiekem pak ik mijn gsm en ik maak een foto van hem. Nèt op dat moment komt van de andere kant een jongen bij hem staan. Naar zijn uiterlijk in te schatten is hij "afkomstig van een andere cultuur". De jongen kijkt verrukt en spreekt de punker spontaan aan: "Dat is keigraaf man, die stijl! Zo u eigen durven zijn, da vind ik knap." Ik moet ook uitstappen en kom erbij staan en ik beaam wat de jongen zegt. De punker glimlacht kalm. Thuis gekomen [...]

2304, 2019

Alle mensen even belangrijk

By |dinsdag 23 april, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Sri Lanka. Extremistische aanslagen. Honderden doden en gewonden. "Er zijn geen Belgen bij", klinkt het geruststellend. De brand in de Notre Dame telt zeven keer het aantal hits op Google. Zijn mensen van een ver land zo onbelangrijk? Pasen. Het feest dat je helpt opstandig zijn. Opstandig over onrecht en miserie. In de volkskapel aan het Schoolplak lezen we samen in de bijbel dat Petrus, die opgehemelde apostel, dat zelf ook heeft moeten leren inzien (Handelingen 10). Jezus is gestorven en opgestaan uit liefde voor iedereen, van alle volken dus. God heeft hem dat expliciet duidelijk moeten maken. "Nu begrijp ik pas goed dat God alle mensen even belangrijk vindt." Zijne franc is dan toch gevallen da ge iedere mens serieus moet pakken. Ook die mens ginderachter is ne mens. In die manier van denken moeten we ons laten onderdompelen, zegt hij. Dopen dus.  Dat betekent niks minder dan zelf [...]

1604, 2019

Kwastje

By |dinsdag 16 april, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Een paar uur bij mensen mogen zijn waar zij zijn. Waar ze gewoon "onder de mensen" willen zijn. Waar ze wachten op hun beurt voor praktische hulp. Of gewoon komen koffie drinken. Ik mag elke mens in de ogen kijken. Ik zie verschillende persoonlijkheden en gevoelens. En vaak ontspint zich een gesprek. Van het weer naar de contacten hier naar vroeger naar het eigen levensverhaal. Dat komt er best vlot achteraan als je goed luistert. Dat levensverhaal ligt als het ware net onder de oppervlakte. En dat is niet vreemd als je je realiseert dat deze mensen door veel omstandigheden en tegenslagen zijn aangetast, afgebrokkeld, afgebroken, soms met de grond gelijk gemaakt. Armoede, vernedering, mishandeling, miskenning. Behoedzaam betreed ik hun grond. Mijn luisterend hart is een kwastje zoals van een archeoloog: ik delf voorzichtig op wat er ligt. Soms onder stof, versteend, verhard. Maar ik vind schatten. Want in elk [...]

2203, 2019

Samen kom je er wel

By |vrijdag 22 maart, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Een stad waar ik nieuw ben, een wereld die mij vreemd is. Ik ben er als toerist en dat is een luxe. Ik kom en wandel er een paar dagen rond en vertrek weer. Maar ondertussen kijk ik mijn ogen uit en vraag me vooral steeds af: hoe is het om hier te léven? Om hier geboren te zijn? Op te groeien, je weg in het leven te zoeken? Terwijl de brommertjes mij rond de oren vliegen en ik enkel vreemde taal hoor en zie, terwijl ik overal mensen zie die op hun manier iets van hun leven proberen te maken, ieder zijn plekje in de wirwar van het bestaan, vallen mij deze jongetjes in het oog. Ik ben onderweg en zij gaan blijkbaar dezelfde kant op, dus ik kan zien hoe ze steeds samen blijven. Zijn het broertjes? Zo lijkt het wel. Hun weg is lang. Maar kijk, [...]

203, 2019

Muren hebben oren

By |zaterdag 2 maart, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Beste buurvrouw, we wonen in dezelfde blok. Één laagje beton scheidt onze levens van elkaar. En stuurse blikken, drukke levens, en vast nog zoveel meer. Jouw leven is anders dan het mijne. Jouw verhaal is anders, jouw cultuur, jouw taal, jouw situatie, allemaal anders. Maar we wonen in dezelfde blok. Op hetzelfde adres. We zien de zon uit dezelfde hoek opkomen en weer ondergaan. Hebben hetzelfde uitzicht, dezelfde buren. En we zijn allebei moeder. Ik hoor je elke dag. Je schelle stem. Alle dagen roep je tegen je kinderen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Dag in dag uit. Je man hoor ik opvallend weinig. Je kinderen roepen ook. Tegen jou, tegen elkaar. Jullie slaan met deuren, gooien met dingen. Het gaat er heftig aan toe. Ik vind het moeilijk om aan te horen. En ben al eens komen aanbellen bij jou. Ik heb je gevraagd of je [...]

1102, 2019

Op verhaal komen

By |maandag 11 februari, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Wie weet wat ze hebben meegemaakt. En nog meemaken. Gezinnen. Soms lange tijd uiteengerukt geweest en na zenuwslepende rompslomp weer herenigd. Soms samen gevlucht in het bootje, in asielcentra beland, van hot naar her gestuurd en nu in een studioke in 't stad terechtgekomen. Zoveel te regelen, te leren kennen, zoveel wat je niet weet, wat onzeker is. Voor de kinderen doe je het. Voor hen ga je door. Blijf je glimlachen. Maar 's nachts lig je wakker. Over dat kind dat achtergebleven is. Over je broer die vermoord is. Je oude moeder voor wie niemand meer kan zorgen. Over je diploma dat hier niets waard blijkt. Over de schimmel op de muur en je vindt geen ander huis. Er zijn mensen die je helpen. Die vriendelijk zijn. Je ontmoet anderen in de Nederlandse les. En net als je de taal wat begint te leren schrijven en lezen, klinkt die [...]

2101, 2019

Hie se

By |maandag 21 januari, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Het is weer zover. Bijbelgroep in Don Bosco. Een koffiezaaltje, een thermos, wa chipkes en koekskes, winterjassen aan de kapstok, samen dicht bijeen als verschillende mensen, iemand nieuw erbij dus we stellen ons aan elkaar voor. En we zijn weer vertrokken. Den Baaibel. Twee verhalen. Vooral dat over Jezus komt binnen. "Amai, as k da zoe lees, wier ik er gère baai gewest." Jezus brengt "goe niefs" aan arme mensen en gevangenen. Dat ze bevrijd zullen worden, en Hij zegt er dan nog bij dat dat vandaag realiteit wordt (Lukas 4). "Wel", haakt een ander daarop in, "dees is just mè maai gebeurd ze." En dan komt er een heel verhaal. Met tranen. Over zich jarenlang niemand en dom hebben gevoeld. En dan iemand ontmoeten die haar verhaal en gevoel naast de bijbel legt. De franc die valt. We luisteren knikkend. "Een echte ommekeer", beaamt iemand. We herkennen wel iets. [...]

1401, 2019

Loslaten

By |maandag 14 januari, 2019|Categories: Verhaal|0 Comments

Een foutje in mijn planning: een vergadering aan de zuidrand van de stad gaat nu niet door. Wat doe ik: terug fietsen? Dan schiet mij te binnen dat ik op enkele minuten afstand ben van het rusthuis waar een oud gemeentelid naar toe is verhuisd na mijn vertrek als zijn predikant. De man is bijna een eeuw oud en ik weet dat die verhuis voor hem een grote stap was die hij zo lang mogelijk heeft afgehouden. Maar hij ging hard achteruit... Ik besluit bij hem langs te gaan. Ik tref hem opgewekt en helder aan, in een rolstoel in de refter. Hij heeft het naar zijn zin, zegt hij. Het gaat zoals het gaat. Ze zijn hier goed voor hem. Hij gaat zijn eigen gangetje en is vriendelijk maar niet close met zijn medebewoners. Hij slaapt veel en zit veel te zitten. En zijn spullen uit zijn appartement? Die [...]

612, 2018

Waar armen het woord nemen

By |donderdag 6 december, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Ik kom hem tegen op straat. Ik ken hem van PSC Open Huis, een vereniging waar armen het woord nemen. En we treffen elkaar regelmatig in de buurt. We raken aan de babbel. Hij was de dag ervoor in de universiteit. Voor de presentatie van het Jaarboek Armoede en Sociale Uitsluiting. Ik had tot mijn spijt niet kunnen gaan. Nu kan ik hem ernaar vragen. "Och, al jaren hetzelfde hè", zegt hij met de blik van een kenner. Hij is er al heel lang elk jaar bij, bij die presentatie van het Jaarboek. En hij probeert elk jaar in de pauze een kopstuk aan te spreken. Een politieker, een journalist, een universitair. Hij is een arme die het woord neemt.  Dat broodnodige gesprek komt van twee kanten. De universiteit houdt zich ermee bezig, onderzoekt en nodigt uit. En helpt. De mensen die erin leven, in armoede, doen hun zeg. Want [...]

2111, 2018

Bijbelbabbel – Van verschillende kanten

By |woensdag 21 november, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

De Bijbelbabbel is een open activiteit waar iedereen welkom is. Het is juist boeiend om de bijbel te lezen als je verschillend bent. Wat dat betekent hebben we vandaag wel heel bijzonder ervaren. Allereerst is er natuurlijk een groepje mensen dat al jaren deelneemt. Sommigen komen af en toe, een enkeling geraakte er vandaag niet. Een ander wilde wel 's komen kijken en nu kon dat ook voor hem. Hij is moslim. En we hadden overburen te gast, van de bijbelgroep van Don Bosco. Barry leidde ons het verhaal door. Zo zaten we daar samen rond dat oude boek, jong en iets minder jong, protestants, katholiek, moslim, niet gelovig, zoekend, vertrouwd met de bijbel of nogal nieuw. Oudgediende of nieuwsgierige nieuwkomer. Allerlei achtergronden, omstandigheden en uiteenlopende levenskansen in de rugzak. Allemaal samen rond dat verhaal van vandaag. Een heftig verhaal. Over de zelfmoord van Saul (1 Sam.31), want daar zijn [...]

2710, 2018

Sjieke dinges

By |zaterdag 27 oktober, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Verhaal van Gerda. In de Bijbelgroep van wijkkapel Don Bosco in volkswijk Antwerpen-Noord. Voor ons op tafel ligt het visioen van Johannes. Over: eindelijk rechtvaardigheid voor mensen die het moeilijk hebben. Ver van ons bed? Gerda vertelt. "Ik was nog kind. We waren arm. Nog bij de goeien, dat wel: we hadden eten en iets om aan te doen en een dak, maar dat was ook al. Het werd moederkesdag. Wij waren met vier kinderen thuis en we legden onze (letterlijk) centjes samen. Daarmee gingen we naar de bloemenwinkel. Maar niet zomaar een gewone bloemenwinkel, maar de sjiekste van het dorp. Want voor ons moe moest het het beste van het beste zijn. Vier snotneuzekes binnen in zo'n sjieke winkel op de drukste dag van het jaar vol rijke mensen die met enorme bouquets buiten gingen. De mevrouw van de winkel liet ze buiten met een eerbiedig hoofdknikje: "Madame, [...]

1710, 2018

Bijbelbabbel – Het verzet niet opgeven

By |woensdag 17 oktober, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Internationale Dag van Verzet tegen Armoede. Het is hun dag vandaag. Maar zo ervaren ze het zelf niet meer, deze mensen die al decennia in armoede leven. Na vele jaren protest en verzet, inspraak en empowerment. "Er verandert niets", klinkt het. "De facturen stapelen zich op, het is elke keer iets anders wat moeilijker wordt. En we worden ouder. En moe." Het treft dat net vandaag de bijbel opengaat op 1 Samuël 30. Een verhaal over verzet. Tegen de zoveelste verdrukker. Het clubje dat nog meedoet, wordt zienderogen kleiner. En zelfs boos op hen die afhaken. Nu moeten zij het alleen opknappen. Hoe herkenbaar allemaal. Interessant is hoe vrijheidsstrijder David niet blind tekeer gaat, niet boos wordt op de moedelozen, tijd maakt en iedereen gelijk en mild behandelt. Zijn geheim? David telt tot tien. Zodat hij God om hulp en raad kan vragen. En dan ziet hij, met dat kleine [...]

910, 2018

Welkom gaat niet vanzelf

By |dinsdag 9 oktober, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Ze zijn nog maar een paar maanden in België. Hij, een man die ik ouder inschat, maar die jonger blijkt te zijn dan ik, zit op de grond "huiswerk" te maken. Hij laat het me zien, na zo korte tijd al verbluffend goed geschreven Nederlands. Hij biedt ons plaats om te zitten, tijd om te vertellen over wat we voor hen willen doen, begroetingen van hemzelf en zijn hele gezin, sterke Syrische koffie en contact met de ogen. In de zijne zie ik verdriet, veel verdriet. Maar ook veel vriendelijkheid. "Dank u", zegt hij steeds.  Zijn vrouw komt met een grote schaal, die gongt als een warme klok, de kamer binnen. Op die schaal zet ze een Syrische maaltijd neer. Als een moeder schept ze met een glimlach steeds onze borden vol. Naderhand ook een grote schaal met fruit. Daar zitten we dan op de grond in een kring. [...]

1309, 2018

Advocaat

By |donderdag 13 september, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

In mijn vorig levenshoofdstuk was ik dominee van de protestantse kerk in Boechout. Daar kwamen elk jaar zo'n tien schoolklassen van de eerste graad middelbaar op "kerkenbezoek". Honderden jonge pubers vol nieuwsgierige vragen. Zo vonden ze het keicool om mijn ambtsgewaad te zien. Een toga. Onmiddellijk herkenden ze dat als het kleed van een advocaat. Als ik hen dan liet raden waarom een domineestoga daar zoveel op lijkt, hoorde ik meermaals het antwoord: "omdat u opkomt voor mensen". Een prachtig antwoord vond ik dat altijd. Nu mag ik dominee zijn in 't stad, onder mensen van wie de rechten vaak in de knel komen. Niet dat ze niet voor zichzelf kunnen opkomen trouwens. Maar ze hebben al zo veel meegemaakt dat je daar op den duur moe van wordt. Deze week was het weer bijeenkomst van werkgroep Verzet-Je. De naam zegt het. Het ging even over de komende gemeenteraadsverkiezingen en [...]

509, 2018

Waar armen het woord nemen

By |woensdag 5 september, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Mensen in armoede hebben veel te zeggen. Als ze daar de ruimte voor krijgen, verenigen ze zich maar al te graag. In Verenigingen waar Armen het Woord nemen. Vandaag bijvoorbeeld. Zoals elke eerste woensdag van de maand. Open Huis Raad. Een echt open huis, met koffie en koekskes en spraakwater. Geen schijnvertoning, geen nepinspraak. Nee, ze laten zich horen. Ze nemen het woord. Soms met meerderen tegelijk, vol vuur. Sommigen vlotter en luider dan anderen, dat heb je overal. Eén man leidt het geduldig in banen, zoals alle levendige groepen zo iemand nodig hebben. Hij helpt om naar elkaar te luisteren. Ook naar de stillere aanwezigen. Maar zij hebben samen het woord. Alles in de eigen taal. Het Antwerps dus. Zeggen hoe het is. Ze verstaan elkaar. Over van alles. Over wat er te doen is. Wat ze willen doen of juist niet. Wat ze vinden van wat ze gedaan hebben. [...]

2708, 2018

Ga met ons mee op de weg van verlangen

By |maandag 27 augustus, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Het kon niet op. Zon, koekjes, ballonnen. Blijde gezichten van papa's, mama's, kinderen, en iedereen die mee ging. Picknick en spelletjesmiddag in Park Spoor Noord. Zomaar een spontaan idee van Mohanad. Want in ACM komen ze maar binnen, al die gezinnen, en hoe ziet hun leven eruit: opgepropt in een kamertje, rugzakken vol ellende, stapels gedoe rond papieren - daar blijft geen ruimte over om te spelen. Kon dat niet eventjes doorbroken worden? Natuurlijk moet dat kunnen! Allerlei mensen helpen spontaan mee: van de kerken en wie maar mee wil doen. Opeens ontmoet je elkaar. En met wat lekkers, en een berg waterballonnetjes en een groot springtouw en bellenblaas en een vlieger en koekhap-koeken aan een touwtje en wat ballen ... kan het niet op. Wat een plezier! We kwamen allemaal los. Even allemaal samen op die weg van verlangen, naar een wereld waarin mensen kunnen spelen en lachen. (Foto: [...]

808, 2018

Het kanon en de mug

By |woensdag 8 augustus, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Maandelijkse Bijbelbabbel. De bijbel ligt open voor mensen die er vrij mee willen omgaan. We wisselen onze ideeën uit. Voor de één is het een sprookjesboek, voor de ander een spiegel, weer een ander ziet er houvast in, maar het kan ook evengoed vol vraagtekens zitten, net als het leven zelf. Benieuwd zijn we allemaal. Gezond kritisch ook. We lezen verder in een spannende verhalenreeks (1 Samuel 24). Koning-generaal Saul zit arme vlo David weer 's op de hielen. Met een kanon op een mug noemen ze dat. Maar pas op, zo'n minibeestje kan prikken. De koning gaat met zijn billen bloot. Ja, zo grappig wordt het. Trouwens, het had ook vromer kunnen verlopen, zo gaat het verhaal. Met God aan je kant je gelijk halen bijvoorbeeld. En je vijand knuffelen. Maar dat blijkt nu net niet de bedoeling. Het kan veel creatiever. Of zoals de Dalai Lama gezegd zou [...]

2607, 2018

Zusterschap

By |donderdag 26 juli, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Feestje. Een huis vol vrouwen. Muziek. Geklap. Gelach. Tranen van een meisje. Ze neemt afscheid. Een jaar vrijwillige inzet. Ze bloeide open. Haar tranen stromen onophoudelijk. Het jaar zit diep onder haar huid. Muziek. Dans. Vrolijke moves. Gelach. Strelende handen over haar wangen. Thee. Koekjes. Bedrijvigheid. Etensgeuren. Kip, kruiden, olijven. Aan tafel. Muziek. Dessert. Muziek. Geklap. Gelach. Uitdagende moves. Warmte, zweet, ritme. Vraag om stilte, een speech, cadeautjes, tranen. Elke vrouw komt haar omhelzen. Haar naam wordt gescandeerd, geklap, gelach, tranen, warmte. Vrouwen zonder verblijfspapieren hebben een bevoorrecht meisje een onvergetelijk verblijf geschonken.

2407, 2018

Binnen blijven

By |dinsdag 24 juli, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Hittegolf. Baby's en bejaarden moeten binnen blijven. Een omgekeerde harde winter is dat. Dat zijn nu al twee periodes in het jaar van verborgen eenzaamheid. Ze zit aan haar tafel, keukenrol bij de hand, flesje water, speciaal voor mij gekoeld, klaargezet. Ze verwachtte mij. Haar hele verhaal komt eruit. Ze vertelt en vertelt. Waar kan ze anders aan denken heelder dagen. Haar leven lang heeft ze voor anderen gezorgd. Voor haar ouders, voor haar kinderen, haar kleinkinderen, en onlangs is haar man na een ziekbed van jaren overleden. Nu maakt ze de balans op. Dat gebeurt vanzelf. Wie is er nu voor mij? Na een lang verhaal bidden we samen. Om troost in de eenzaamheid. Eindelijk komen de tranen los. Zoveel verdriet in één mensenleven. Het verwerken begint misschien wel nu pas. Ze zal nog een tijd binnen moeten blijven. Maar zodra het kan, zal ze weer buiten komen. Dan [...]

2007, 2018

Alle mensen worden broeders

By |vrijdag 20 juli, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Hoe mensen broeders worden, zie ik gebeuren in de ACM jongerenwerking. Daar kan Europa (met dit zogezegde lijflied) nog wat van leren. Europa met z'n vooroordelen, stekels, prikkeldraad en nog ergere "maatregelen" tegen notabene jongeren als zij. In ACM kunnen ze zo binnenwandelen. Dat doen ze ook. Met een vraag. Een papier. Of zo maar, beetje wifi gebruiken, muziek luisteren, chillen. Verschillende herkomsten, leeftijden en situaties. De één net in België, de ander al jaren hier, de één met papieren, de ander soms al heel lang nog altijd zonder. Ze komen effe uitblazen na een dag school of werk en van de stress en de rugzak die ze altijd meedragen. Ze kunnen 's nachts vaak niet slapen, maar dat zou je niet zeggen als je ze zo bezig ziet en hoort. "Hey hoe heet jij? Wat doe jij?" en al snel zomaar gesprekjes als "wat als jij 10.000 euro zou [...]

407, 2018

Hard

By |woensdag 4 juli, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Muziek in de wijk. Het geluid staat hard. De zomer wordt luidruchtig gevierd. Dat lokt buurtbewoners het plein op. Bij alle verschillen en spanningen heb je die behoefte aan zomerplezier dan toch gemeenschappelijk.  Een kraampje van 't Café, voor mensen in keiharde armoede, pal naast een kraampje met verse muntthee, van "dat soort mensen dat altijd hun vuilzakken over het balkon smijt en hier komt profiteren". Er vallen harde woorden tussen de luide klanken door. Een man van 60 zonder gebit met een colaatje in zijn hand toont zijn watersigaret die hij in zijn borstzakje mee heeft. Hij is van de ene dag op de andere gestopt met roken en met drinken, hij was het moe. Nu voelt hij zich goed. Alles marcheert als van een jonge vent. Hij laat zich niet meer doen. En dan zomaar, out of the blue, vertelt hij erbij dat zijn vader hem als klein [...]

307, 2018

Mijn en dijn

By |dinsdag 3 juli, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Een warme zomerdag. Meerdere afspraken her en der in de stad. Tussenstop op zomaar een pleintje. Een paar bomen, bankjes en een speeltuintje. Ik peuzel mijn lunch op, wat rijstwafels en een flesje drinken, en check mijn berichten. Zacht geluid van gekeuvel dringt tot me door als een liefelijk beekje. Mijn oog valt op de herkomst van de keuvelstemmetjes: een klein jongetje en een klein meisje zittend onder een boom. Dan komen een paar andere kindjes naar me toe. "Mevrouw, heeft u misschien een pleister? Mijn zusje heeft zich pijn gedaan." Ik zie twéé geschaafde knietjes. Gelukkig heb ik altijd pleisters bij me, ik geef ze maar allemaal; het kan toch een beetje bescherming geven. Het kleine broertje blijkt ook nog ergens een kras te hebben en prijs te stellen op verpleegkundige aandacht. Rijstwafeltje erop? Ja graag, mevrouw, dank u wel. Nog één hebben? Sorry mevrouw, mijn broertje wil [...]

2906, 2018

Eerste en tweede klas

By |vrijdag 29 juni, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Stakingsdag. Een overvolle trein. Mensen zoeken een plaatsje in de eerste klas. Daar zit ik een boek te lezen. Over armoede in België. Een mijnheer met een hondje onder zijn arm komt tegenover mij zitten. Sloeber, heet het hondje. De mijnheer verontschuldigt zich bijna en vraagt zich af of het geen probleem zou zijn dat hij ook in de eerste klas komt zitten. Ik veronderstel van niet. En ik lees verder. Over armoede. Ondertussen denk ik: zie mij hier nu zitten lezen over armoede, uit een boekske. Ik kijk op uit mijn boek en leer meer. De mijnheer zegt dat hij in een caravan woont. Oei, zeg ik, is dat niet koud soms? Nee, stelt hij mij gerust, en hij vertelt verder hoe hij zijn plan trekt en dik tevreden is. Met zijn caravanburen heeft hij een gezellige buurt, deelt hij gereedschappen en zorgt hij mee voor veiligheid. Hij is [...]

2806, 2018

Vrouwen ontmoeten vrouwen

By |donderdag 28 juni, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Met drie auto's rijden we naar een idyllisch Zeeuws dorpje. Vrouwen van wel tien verschillende nationaliteiten, met en zonder hoofddoek, allemaal even mooi en verwachtingsvol. In de tuin bij de kerk krijgen we koffie, thee, zelfgebakken cake en veel hartelijkheid. We rijden samen verder naar een omgebouwde boerderij waar we een royale lunch genieten. De zon en de rust doen deugd, een vrolijke groepsfoto markeert ons geluksgevoel. Dan verder naar een kruidentuin, opgezet en onderhouden door vrijwilligers. Van kruiden houden we allemaal. We zijn vandaag van de ene verrassing in de andere gevallen. Niet alleen over zoveel warme gastvrijheid, niet alleen over de weidse Zeeuwse natuur, het weer en de bloemen, en die prachtige "bruidssluier" van witte vlinders langs de weg die ons wel speciaal leken op te wachten en te verwelkomen, niet alleen over die boerderij en de herkenning van nostalgie naar grootmoeders tijd in verschillende culturen. Niet alleen [...]

2706, 2018

Lot uit de loterij?

By |woensdag 27 juni, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Hij zit rustig aan een tafeltje te wachten op zijn beurt. Ogenschijnlijk rustig toch. Ik schuif bij hem aan, ik moet ook even wachten. Ik vraag of hij koffie wil. Hij glimlacht en zegt: "u hebt een wit hart". Hij heeft een afspraak over twintig minuten. Hij woont al twee en een half jaar in België. Eerst in Wallonië, nu sinds zeven maanden in Antwerpen, vertelt hij me in perfect verstaanbaar Nederlands. Hij komt uit een conflictgebied en heeft erkenning gekregen. Nu hoopt hij op gezinshereniging met zijn vrouw en kindjes die nog ginder zijn. Zijn jongste heeft hij daar net geboren weten worden. Ze is nu een ondeugend peutergezichtje op zijn smartphone. De mensen in België zijn allemaal vriendelijk, vertelt hij. Ze hebben allemaal een glimlach, doet hij me voor. Maar zijn lot is in handen van instanties. Wij kunnen hem ook niet echt helpen. Hij opent zijn smartphone [...]

1406, 2018

Bus naar Syrië

By |donderdag 14 juni, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

"Bekijk dit maar eens goed", zegt ze. Ze drukt hem een papier in de hand. "En denk erover na." Hij was aan het dollen met een vriend, daar in die kamer van de jongerenwerking die eigenlijk ook bureel is. Waar zij altijd mogen komen rondhangen. Die plek is hun nieuwe huiskamer. Hier kunnen ze even dollen. En ook hulp krijgen. Advies. Over verblijf. Over hun nieuwe bestaan. Zoals de bus, de school. Advies met de glimlach en met warmte. Hoe oud zou hij zijn? 15? 16? Hij spreekt trouwens perfect Nederlands. Ze heeft bustijden voor hem uitgezocht naar een andere school, zo begrijp ik. "Goede bus, toffe lessen, toffe kinderen, allemaal goed", begint hij opeens zijn hart te luchten, met een gezicht alsof hij grapt maar op serieuze toon. "Ik wil niet nadenken over school hier. Ik had een school in Syrië." "Wel," grapt een andere jongerenwerkster mee, "dat zou [...]

506, 2018

Een dag uit het leven van een stadspredikant

By |dinsdag 5 juni, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Vroeg opstaan, maar in alle rust. Computer opstarten, mails. Verder schaven aan een klus: verslag van het voorbije PSC-weekend; al mijn eigen indrukken samenvoegen tot iets wat voor ons allemaal nuttig is om te onthouden. Ontbijtje. Een paar pagina's in de weekendkrant. Een diepe zucht. Afspraak met Ina, zoals elke week. Ik fiets naar haar toe en denk na over wat ik wil bespreken. Ik heb nog altijd veel vragen, waar ze gelukkig helder antwoord op geeft vanuit haar decennia intense ervaring, maar met respect voor mijn positie nu. We praten na over dat PSC-weekend. Hoe ontroerd en dankbaar we daarmee zijn. Zoveel goede stappen gezet met elkaar in zo'n goede sfeer. En we delen ook onze diepere gevoelens. Ik de mijne, zij de hare. Cleenex-doos tussen ons in, de stapel propjes met tranen en snottebellen groeit. Wat een job! Daar zit je tot over je oren in. Met hart [...]

3005, 2018

Bijbelbabbel – wie is er nu bang?

By |woensdag 30 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

"Oeioei", "Amai m'nen frak!" - weer zijn de uitroepen niet van de lucht, als we het vervolg lezen van Saul en David (1Sam.18). Hoe David, de herdersjongen, supergeliefd werd en wat dit met Saul, de machtige koning, deed. De kracht van jaloezie. Slinkse pogingen om die gewone jongen uit te schakelen. Maar de Heer was met de kleine jongen, omdat hij verstandig handelde. De eigen verhalen liggen er vlak naast. Verhalen van zogezegd onbelangrijke mensen zoals David. Waarom jaloers zijn geen zin heeft. Dat je soms ook wel 's chique zou willen kunnen eten, maar zou het dan beter smaken? En als je een miljoen zou winnen, dan wil je dat toch meteen weggeven zeker. Dat armoede natuurlijk wel pijn doet. Niet mee kunnen op school, "loemp" genoemd worden, niet met een rijk lief mogen trouwen (net als David zei). Wat je dan als boodschap mee krijgt: "rijken zijn verstandig, [...]

2805, 2018

Harmonieus

By |maandag 28 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Op kraambezoek. Wij westerlingen maken ons zorgen: wat voor cadeautje neem je mee, welke tijd past het best, sorry dat we wat later zijn. We komen binnen en mama en baby slapen rustig verder. De papa en een vriend maken eten klaar. Een typisch gerecht speciaal voor pas bevallen mama's: vol vitamine E, zeggen ze. Mama komt erbij. We krijgen elk een vork en genieten samen van het zachte krachtvoer uit één bord. Baby slaapt nog steeds; wordt niet gestoord omwille van het bezoek. Papa gaat de andere kinderen van school halen. Ze komen rustig binnen, zeggen allemaal dag of geven een knuffel, vertellen spontaan, in alle rust. Ze nemen deel aan wat er gebeurt.  En klein broertje slaapt rustig verder. We gaan samen naar hem kijken. Hij blijft slapen. Een huis vol kinderen, en één en al harmonie. Hier woont liefde. Tussen papa en mama, voor elk kindje, [...]

2705, 2018

Open

By |zondag 27 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Het concert is gedaan. We staan elk met een glas in de hand. Ze vraagt me hoe de nieuwe job bevalt. Kun je het wel gewoon worden daar? tussen die mensen? Kun je het loslaten 's avonds? Pas op, vooral mensen die al generaties lang in armoede leven, zitten vast. Die staan nergens voor open. Dat stoort haar zo, zegt ze. Ik voel boosheid opkomen. Zoveelste keer dat ik dergelijke woorden hoor. Zoveelste confrontatie met negatieve vooroordelen over 'die mensen' tussen wie ik mij thuis voel. Even overweeg ik om de conversatie af te breken met een smoes. Maar ik heb deze vrouw al eens ontmoet. Die vorige keer hadden we een tof gesprek. Ze wilde horen over het geloof, zonder zich te moeten binden. Ze werd niet graag in een hokje opgesloten, zei ze. Ik kan dat begrijpen en had haar graag verteld over hoeveel [...]

1605, 2018

Daar zijn geen woorden voor

By |woensdag 16 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Bijbelbabbel. Busstaking. We zijn met een klein groepje. Zomaar wat vrienden bij elkaar. De Bijbel gaat spontaan open, op teksten die we zo mooi vinden. Dat lange gebed van Jezus voor zijn vrienden in Johannes 17. Die laatste woorden van het Johannesevangelie: dat alle woorden tekort schieten om uit te drukken wat Jezus voor mensen betekent. Daar zijn geen woorden voor. We zijn samen stil van ontroering. Als je geen woorden meer vindt, komen er beelden in je op. Zoals dit héél oude ikoon, het oudste dat gevonden is, uit een ruïne in de Egyptische woestijn, maar bijna modern, zo menselijk. Jezus en zijn vriend. Wie is die vriend? Dat kan jij zijn, of ik. Jezus gaat naast je, zijn arm om je schouders, blikken in de zelfde richting. Zonder woorden kun je toch verder. Ook door een woestijn. Ook als de bussen en de trams niet rijden. [...]

1605, 2018

Gelijk oversteken

By |woensdag 16 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Ze zijn van ver gekomen. En elke dag nog is een inspannende reis, onze wereld in. In hun wereld waren ze geslaagd. Hoge diploma's, boeiende carrières. Maar niet aanvaard. "Van de verkeerde kant", noemt men dat. Die eenzaamheid is een stille moordenaar. Dus hebben ze een oversteek gemaakt. Naar onze samenleving waar die verkeerde kant officieel niet bestaat. Gaan wij hen aanvaarden? Elke dag is voor hen een spannende zoektocht. Ik mag hen bezoeken, in hun mini-appartement. Hun ontvangst is hartverwarmend. De tafel staat vol heerlijkheden. Het kost mij maar een kleine stap om in hun wereld binnen te mogen. Hun kant te horen, te voelen. Zij aanvaarden mij. Waar mensen elkaar aanvaarden zoals ze zijn, elkaars kant van het leven willen zien, is de oversteek van beide kanten te doen.

805, 2018

En God zag dat het goed was

By |dinsdag 8 mei, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

15 straatbewoners en 15 vrijwilligers, een paar pastores en dominees. Twee aan twee op driedaagse naar Averbode. Buddy's voor elkaar. Zonder pretentie of blabla, zonder gedoe, zonder masker. Samen op zoek naar een veilige haven om jezelf te zijn. Naar vuurtorens die je als lichtpuntjes op weg helpen. Wat brengt dat? Een stukje hemel op aarde. Niets hoeven, kleine stapjes aandurven, zomaar tot gesprekjes komen, ongelooflijk zot kunnen doen, opeens tranen, een knuffel, samen stil worden, iets van je verhaal, een onvermoed talent delen, uit volle borst over het leven zingen. Eén groep worden. Verschillend mogen zijn. Allemaal voluit mens. En God zag dat het goed was.

3004, 2018

Straat rat – street art

By |maandag 30 april, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Mijn trein staat stil voor een sein voor “de put” van Antwerpen Centraal. Ik zie een meer dan levensgrote rat vlak voor me. Tussen andere street art. Alle tijd om ernaar te kijken, er een foto van te nemen. Street art intrigeert me. Wie zijn de makers, wat zijn hun verhalen erachter? Dit hier is wel heel frappant wat het vaak is: rat art. Je kunt dezelfde letters anders zetten en hetzelfde anders zien. Straatratten genoeg in een stad, zou je zeggen. Je kunt je neus ervoor ophalen. Doen of ze er niet zijn. Ze bewonen de straten, de ondergrondse gangen, de putten. Ze leven van wat anderen weggooien. Ze lijden een bestaan van stank en afwijzing. Ze worden geweerd als de pest. Maar het zijn wel zij die verhalen te vertellen hebben. Ruw en meer dan levensgroot. Soms kijk je er pas naar als het sein op rood [...]

2604, 2018

Footloose

By |donderdag 26 april, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Dans is sinds mensenheugenis een manier geweest om je te bevrijden en je bevrijding te vieren. Ook in de bijbel. Vreemd dat er in de westerse en westersgekleurde kerken zo weinig gedanst wordt. Zijn kerkmensen daar dan niet vrij? Ik dompel mij onder in de vrouwenwerking en in de jongerenwerking die uit het PSC zijn voortgekomen. Plekken waar buiten de lijntjes wordt gekleurd, waar mensen ongedwongen kunnen samen zijn buiten kantooruren. Op beide plekken wordt eerst samen gegeten en afgewassen en, opvallend, op beide plekken komt vervolgens spontaan muziek en dans los. Random en chaotisch. Luid en vrij. Uitbundig en ingetogen. Kleurrijk en ongepolijst. En juist daarom zo bijzonder. Alles wordt erin geuit. Alles valt even weg. Zorgen, rugzakken, onderscheid, druk. Ik voel me natuurlijk houterig. Ik ga deze mensen hard nodig hebben om mij te bevrijden.

2504, 2018

Verzet je

By |woensdag 25 april, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Open Huis is een plek waar mensen in armoede het woord nemen. Elke twee weken zitten ze samen rond de tafel om hun verzetjes te bespreken. Hun verzetjes: vormen van klein verzet. Verzet tegen isolement, tegen depressiviteit, tegen je-laten-gaan. Hoe? Samen. Samen koffie drinken en soep eten, sporten,  dansen, cursus volgen, zot doen, elkaar plagen, cultuur meemaken, over de bijbel babbelen, van alles wordt mogelijk. We praten erover: waarom doe je dit, en wat belemmert je? Vanmorgen ging het over pains en gains van sport. Wat voor sport geldt, geldt voor het leven zelf. Niet altijd gemakkelijk vol te houden. Veel wat je tegenhoudt. En dan valt een uitspraak die klinkt als een levenswijsheid, eenvoudig en wezenlijk en zo sterk. "Ge moet tegen u eigen klappen hè en u erover zetten." Voilà. Verzet je. Het is te doen.

2004, 2018

Buddy

By |vrijdag 20 april, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Iedereen kan je buddy worden. Iedereen kan voor iedereen een buddy zijn. We gaan naar Averbode. Met ons 35. Vandaag maken we kennis met elkaar. Allerlei mensen. Niemand valt uit de boot. Iedereen heeft het nodig om soms even thuis te komen bij een ander. We krijgen allemaal een metgezel. Mijn buddy leert mij in een gesprekje van vijf minuten al veel bij. Over dakloosheid. Dat dat iedereen kan overkomen. Dat daklozen dus heel verschillend zijn. En vaak in hun rugzak onvermoede talenten en levenswijsheid meedragen.  Dank u wel, mijnheer met uw humor en uw verhaal. Ik geniet van de veelkleurigheid in de groep. We hebben allemaal iets in te brengen. Een lieve vrouw met Down leidt met zachte hand een blinde naar de eetkeuken.  Aan tafel vallen categorieën weg. Wat is dat mooi om te zien gebeuren. Even een stukje hemel op aarde. Dat belooft. (Drie dagen Averbode met 't Vlot en [...]

1504, 2018

Handel

By |zondag 15 april, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Hoe handle je de problemen van de multiculturele samenleving? Hoe kun je je safe voelen in de Seefhoek? Hoe raak je niet het noorden kwijt in Antwerpen-Noord? In iets andere woorden krijg ik veel vragen in deze strekking, als mensen horen dat ik er woon. "Tussen de vreemdelingen", benadrukken ze dan. Vaak in één adem met "overlast, vuil, lawaai, onverzorgd" in het beste geval; in een zucht gevolgd door "geweld, diefstal, drugs, onveiligheid". Ik ben niet blind, niet naïef. Ik hoor en ruik en zie. En ik voel mij veilig en aanvaard en op mijn gemak. Elke dag betrap ik mij erop dat ik glimlach, vaak meerdere keren. Dat ik hier gelukkig ben. Hoe handlen we samen de problemen hier? Geen idee. Problemen zijn er. Maar er is ook handel. Zeker "op Handel". Een begrip hier: halte Handel van de metro, op de kop van de Handelstraat. Handel en wandel, [...]

203, 2018

Koude stad, warme harten

By |vrijdag 2 maart, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Koude stad, warme harten Straatdodenherdenking 2018 - 35 mensen met namen en een plek in ons hart "Vole vole petite aile Ma douce, mon hirondelle Va t'en loin, va t'en sereine Qu'ici rien ne te retienne Rejoins le ciel et l'éther Laisse-nous laisse la terre Quitte manteau de misère Change d'univers" ... (Celine Dion) Vlieg maar, kranige vogels, laat deze kille aarde maar los, de koude stad, de harde straten die jullie dood zijn geworden. Laat de hemel nu jullie veilige dak worden, warm en omvattend, één en al aanvaarding en welkom. Wij noemen jullie namen, warmen ons aan papieren bekertjes met koffie of thee en aan elkaar, eventjes verenigd en dan weer elk ons weegs. Maar blijvend verbonden in het niet willen vergeten, niet onverschillig willen worden, elke mens waardevol willen blijven vinden... Juist ook jullie. Kranige vreemde vogels, jullie trekken onze blik naar de hemel toe. [...]

2702, 2018

Wereld in de winkel

By |dinsdag 27 februari, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

's Avonds nog snel even naar de supermarkt. Van een welbekende Nederlandse keten. In de welbekende Offerandestraat. De keten bekend om zijn Nederlandse gehalte. De straat om zijn multiculturele karakter. Samen met een Somalische keur ik de groenten. Onder verbaasde blikken van Afghaanse jongens ga ik voorbij aan het vlees naar de vega-burgers. Naast een Aziatische laat ik mijn ogen gaan over het fruit. Tussen allerlei mensen stel ik vast dat het brood op is. Tegelijk met een Nederlandse jongere kijk ik verlekkerd naar de "toetjes". Bij een meisje met hoofddoek schuif ik aan aan de kassa. Ik heb niet veel mee. Groenten en fruit zal ik wel kopen bij de Turk om de hoek. Ik steek mijn betaalkaart in, pincode en dan... "saldo ontoereikend". Wààt? Dat heb ik nu nooit! Met zo'n klein bedrag? Kennelijk niet goed opgelet. Gerust haal ik een andere betaalkaart van de hoofdrekening boven en [...]

2102, 2018

Ondergronds

By |woensdag 21 februari, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Ondergronds Dag jongen, in de ondergrondse gang onder Antwerpen-Centraal, met vlotte tred voor mij uit. Jongen met je rugzak, je te dunne jas in deze vrieskou, je donkere huid, je zwarte krullenbos. Dag jongen, wie zou je zijn? Wat heb jij allemaal in je rugzak zitten? Waar kom je vandaan, waar ga je naartoe? Wat heb je allemaal meegemaakt? Waar is je familie? Nog in Turkije, op een Grieks eiland, gestrand, in een besneeuwde tent, met al hun hoop op jou? Heb je contact met hen? Hoe is je leven nu? Welke last ligt er op jouw smalle schouders? Je ziet er zo kwetsbaar uit. Wie heeft jou op schoot genomen toen je klein was? Jou in slaap gewiegd? Wie is er nu voor jou? Kun je ergens terecht? Of moet je alleen je weg vinden in deze koude wereld, met zijn ondergrondse gangen? Dag mijnheer, daar bij [...]

1902, 2018

Ahmed heet ons welkom.

By |maandag 19 februari, 2018|Categories: Verhaal|0 Comments

Ahmed heet ons welkom. Ik ben net begonnen als stadspredikant. We komen er wonen, midden in 2060. Verhuizen dus. Er zijn nog wat klussen te doen - dat betekent veel lawaai in ons appartementsblok. Niet echt een toffe binnenkomer voor onze buren. We lopen af en aan, naar boven en naar beneden, om spullen uit onze auto naar boven te brengen. Onze overbuurman van hetzelfde verdiep komt kijken. Een oude Turkse man. We vertellen hem hoe wij heten. Ik heet Ahmed, zegt hij. Hij vraagt met gebaren of hij binnen mag zien, hoe ons appartement eruit ziet. Hij blijft maar een minuutje, steekt zijn duim op en geeft dan mijn man en mij een hug. We zien geen kans om eten te maken. Ik haal pizza's in de straat. Ik kom hier wonen, vertel ik de pizzaman. Meteen krijg ik blikjes drinken "van het huis" en verhalen en [...]

PSC-Antwerpen gebruikt cookies om uw instellingen en voorkeuren te onthouden. Dit verbetert de gebruikservaring op de website. Wilt u hiervan gebruik maken? Bevestig dan met 'Akkoord'. Liever niet? Dan heeft u nog steeds toegang tot onze site, zij het met beperkte functionaliteiten. Akkoord