Loading...
Kanaal2019-05-12T18:31:20+02:00
2309, 2019

By |maandag 23 september, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

23 september 2019. Het kleine meisje spreekt de wereldleiders toe. Niet onder de indruk van haar heldenstatus. Wel kapot van de huichelarij. Aan loze beloftes heeft ze geen boodschap. Ze prikt door mooie woorden heen. De wereld, ons huis, staat in brand, en de leiders laten de nieuwe generatie in de steek. Hoe durven ze! Je kunt dit afdoen als hysterie. Zij en de hele wereldwijde miljoenen-tellende klimaatbeweging wordt weggehoond. Maar mensen lijden, mensen gaan dood. Halfslachtige veranderingen voldoen niet meer. Het hele systeem moet op z'n kop. Hier staat een profeet. Ik herken in haar rauwe maar beheerste woede de brandende passie van Jeremia, van Amos, van Johannes de Doper, Paulus, Jakobus. Ik zie Noach uitgelachen worden, Maria Magdalena worden zwartgemaakt. Jezus aan het kruis genageld. We kunnen nooit zeggen dat we het niet gehoord hebben. De kleine profeet is tot in de wereldtop geraakt. Er wordt voor haar [...]

2008, 2019

Vlaggen

By |dinsdag 20 augustus, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

We hebben het vlaggen. Of met elkaar aan de stok, zo kun je het ook zeggen. Ruzie over een vlag. Of over twee. De Vlaamse Leeuw, met rode of zwarte tong en klauwen. Alle aandacht lijkt daar naartoe te gaan. Welke lading dekt de vlag? Wat gaat erachter schuil? Of juist niet? Liever daarover twisten dan over de planeet die naar de vaantjes gaat. Liever een urinevlag planten op de kop van wie ons daarop wijst. Vlaggen als tekens van territorium en identiteit worden gemakkelijk misbruikt als wapens van dominantie en intimidatie. Ik ben niet jij. Dit land is van mij. Vlaggen op modderschuiten. Zo gaat veel energie verloren. We hebben elkaar veel te hard nodig om het schip te keren. In Tibet doen ze het anders. Daar hangen ze vlaggetjes hoog in de wind, in de kleuren van de elementen, als een continue vredeswens aan alle mensen. Als de [...]

1308, 2019

Het gewone leven

By |dinsdag 13 augustus, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Een paar weken er tussenuit geweest. Op vakantie. Ik weet me bevoorrecht. Juist op vakantie denk ik ook veel na over het leven in Antwerpen-Noord, over migratie, over armoede, over de wereld. Ik blijf het nieuws volgen. Het nieuws blijft mij achtervolgen. Berichten komen binnen. In mijn mailbox, in mijn hoofd en in mijn binnenste. En opiniestukken, en discussies. Er is deze zomer weer veel gebeurd. Vreselijks vaak. En er is ook veel niet gebeurd. De regeringsonderhandelingen bleven lang aanslepen. Dan weer de ene kant op, dan weer de andere. Je houdt je hart vast. Wat wordt er veel gezegd. Ook in de startnota die zowaar net uit is. Over de Vlaamse identiteit. Als je ondertussen in Duitsland bent en zo eventjes een samenleving proeft die met haar geschiedenis moet leven; als je een dag in Buchenwald hebt rondgelopen en leest over het nationaalsocialisme en hoe er toen over Duitse [...]

1807, 2019

Bouwen aan de stad

By |donderdag 18 juli, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Antwerpen lag open, de voorbije maanden. Er is hard gewerkt. Soms moest je langs andere wegen om die bouwwerven heen fietsen naar je bestemming. Momenteel krijgen de nieuwe leien steeds meer vorm. Dit zal voor het verkeer op wielen in elk geval een opluchting zijn; of het dat voor het menselijk verkeer zal zijn, is af te wachten. Menselijk verkeer heeft bankjes nodig en bomen en zachte grond. Maar dat alles lijkt eerder af dan toe te nemen. Ik blik terug op een intens werkjaar, met eveneens veel figuurlijke bouwwerven en omleggingen. Ik moest ook figuurlijk soepel nieuwe routes zoeken. Soms ging ik onderuit en dat deed pijn, maar je krabbelt wel altijd weer op. Mijn grote vraag was voortdurend: hoe bouwen we aan deze stad? Welke bouwstenen zijn nodig en wat vormt het cement? Wie bouwen er mee? Wie mogen er ontwerpen? Ik hou van deze foto. Die focus [...]

1506, 2019

Vastgoed

By |zaterdag 15 juni, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Het zit muurvast. Potdicht. De woningmarkt. 75% van de huishoudens in België zijn huiseigenaren. Die zitten natuurlijk graag waar ze zitten. Je denkt tien keer na voordat je verkoopt en vaak gebeurt dat door omstandigheden. De andere 25% huurt. Of probeert dat. Ofwel duur omdat de woning aan de kwaliteitseisen voldoet en moet blijven voldoen. Ofwel iets minder in een minder comfortabele woning. Ofwel duur in een slechte woning. Je zult maar jongvolwassen zijn met een onzekere job - en welke is dat niet. Of alleenstaande moeder. Of alleenstaande man, want daar zijn kennelijk ook bedenkingen bij, hoorde ik laatst op Radio 1. Of gezin met kinderen. Of levend van één of andere uitkering. Of erkende vluchteling. Of "vreemdeling" tout court ... Het lijstje lijkt niet te eindigen, van "categorieën" voor wie ondanks maanden of jaren zoeken en verwachtingen bijstellen de deuren dicht blijven. Weinig mensen die niét onder één [...]

2005, 2019

Knal – en wat je daarvan leert over de politiek

By |maandag 20 mei, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Knal. Dat zei mijn fiets vanmorgen. Klapband. Net een nieuwe buitenband. Bleek dus brol te zijn. Scheefgetrokken. Gescheurd. Daardoor de binnenband ontploft. Amai, dat klinkt luid in de straat. Te voet door de stad leer je altijd meer dan op de fiets, merk ik. Zeker pech doet nadenken. Het haalt je uit je gewone doen. Eerst ben je ontstemd, dan ga je relativeren en vervolgens zie je nieuwe dingen. Waarom heb ik niet eerder gezien hoevéél verloederde woonsten er in de Handelsstraat zijn? En wat een rust zo 's morgens in de ramadan. En nog zoveel meer. De uitleg die ik vervolgens krijg over buitenband en binnenband en hoe het heeft kunnen ontploffen, doet mij onmiddellijk aan de politiek denken. De binnenband met lucht maakt dat je je menselijk comfortabel kunt voortbewegen. Maar de buitenband is de structuur die omkadert, beschermt en bijeenhoudt. Als die slecht van kwaliteit is, trekt [...]

1404, 2019

Psalm voor de Goede Week

By |zondag 14 april, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

(Naar psalm 150; een psalm van de stadspredikant op Palmzondag) Halleluja! Loof God in zijn ​heilige​ huizen in heel Antwerpen, loof Hem onder zijn grenzenloze hemel, loof Hem om de kracht die hij ons geeft om mens te zijn, loof Hem om zijn oneindige goedheid die ons op de been houdt. Loof Hem met Palmtakken op z'n Kameroenees, loof Hem met ​Duitse grondigheid, loof Hem met Vlaamse ingetogenheid, loof Hem met Arabische zang. Loof Hem met Witte Donderdag maaltijden, loof Hem met Goede Vrijdag tranen, loof Hem met Stilte als alles verloren lijkt, loof Hem omdat het toch Pasen wordt. Alles wat adem heeft in stad, land en wereld, loof de HEER. Halleluja!

204, 2019

Nog ver van huis?

By |dinsdag 2 april, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Regen. Grijsheid. Avond. Station. Haast. Kou. Mensen stappen uit de trein en reppen zich over het perron. Einde werkdag? Moeten ze nog ver voordat ze thuis zijn? Ze gaan schuil onder hun capuchon en in de schemering. Wat gaat er in hen om? Hebben ze iemand die thuis op hen wacht?  Doen ze het allemaal ergens voor? Heeft het zin? Vlak achter hen dat contrasterend beeld. Meters street art. Kleur. Huid. Glans. Een hand vol druiven. Ik denk meteen aan het beloofde land. De universele droom dat we ergens naar op weg zijn, naar beter. Waar is dat land van kleur en smaak, van hand en huid, van genoeg en rust? Zijn we nog ver van huis? Moeten we hier misschien overstappen via een ander spoor?

1103, 2019

Manifestatie

By |maandag 11 maart, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Je kunt er niet meer naast kijken. Er manifesteert zich van alles. Wereldwijd. Bewegingen van protest. Tegen sociaal onrecht, tegen dictaturen, voor vrouwenrechten, voor het klimaat. Manifestaties roepen reacties op. Hevige reacties. Vurige sympathie, maar ook bijtende antipathie. Zolang bewegingen onder de radar blijven, gaan we ons gezapige gangetje. Maar als protest manifest wordt, komt er ook tegenreactie. Onbehagen. Vijandelijkheid zelfs. Wat is dat toch? Als je opkomt voor iets waar je in gelooft, ontmoet je bakken cynisme. Vaak niet op de inhoud maar op de mens. Klimaatjongeren zijn verwende spijbelaars. Zoals ook gelovigen pedofielen en extremisten zouden zijn. Is het zo onmogelijk om te geloven in oprechte goede wil? Voelen proteststemmen aan als beschuldigingen die met tegenaanvallen de kop in gedrukt moeten worden? Willen mensen met rust gelaten worden? Ik blijf ervan dromen dat uiteindelijk alle mensen een betere wereld willen. Hoe, daarover kunnen we verschillen. Maar laten we [...]

2702, 2019

Helikopters en vleermuizen

By |woensdag 27 februari, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Ik zie ze weer vliegen. Nee, de eerste hóór ik allereerst. De politiehelikopter. Boven deze wijk. Als  foerageergebied. Traag draait hij in rondjes. Je voelt je geviseerd. Iedereen die in 2060 woont is gezien. Het geluid is doordringend. Zo lang, zo vaak. Je wordt er gek van. Je ziet ze vliegen. Maar als ik 'm zo zie rondhangen, lijkt hij niet meer dan een stip. Als hij eindelijk verdwijnt, geniet ik van de rustige schemering. En daar zijn ze dan. Vleermuizen. Wendbaar en stil tegelijk. Als een zwijgende dans, zo vlak voor mijn raam. Ze komen gewoon hun maaltje binnenwerken en maken er een lieve luchtshow van. Ik zie ze graag vliegen. De vleermuizen wel te verstaan.

102, 2019

Seefhoek

By |vrijdag 1 februari, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

Vandaag officieel één jaar stadspredikant. Éen jaar onderdompeling in Antwerpen-Noord en in de wereld die daar op een kluitje zit. In de hoek die niet altijd echt safe is. Seefhoek. Ik kijk uit het raam, zoals elke dag een paar minuten. Ik kijk met aandacht. En ik zie veel. Ik zie steeds meer. Armoede. En menselijk contact. Die twee dingen vallen mij het meest op. Contact in alle toonaarden natuurlijk. Tot ruzies en sirenes toe. Maar ook vriendelijke blikken, high fives en broederlijke omhelzingen. Babbels, vrolijkheid ook. Zodra ik mijn voordeur uit stap ben ik er zelf deel van. In dat jaar ben ik steeds meer van deze kant van de stad gaan houden. De hele stad is mij dierbaar. Maar als ik "2060" binnenfiets voel ik me thuiskomen. 2060 is veel meer dan een postcode. Het is een wereld op zichzelf. Barstensvol cultuur, bedrijvigheid, zoeken om mens te zijn. [...]

1601, 2019

Kloof

By |woensdag 16 januari, 2019|Categories: Kanaal|0 Comments

2019. Het lijkt het Jaar van de Kloof te worden. Het water is diep tussen het Verenigd (?) Koninkrijk en Europa. De dissonantie is groot tussen politici en kiezers-belastingbetalers. De globalisatie valt uiteen in concurrerende machtsblokken. De handdrukken tussen potentaten voor de camera blijken fake news als het erop aankomt. De wereld wordt opgedeeld door muren, prikkeldraad, grensbewaking en polarisatie. Migratie doet regeringen vallen en goedbedoelende leiders struikelen. Overal kloven, afgronden en muren tussen idealen en praktische bezwaren. En de gewone mens merkt het allemaal vooral via zijn portemonnee. De één kan na de crisisjaren weer opgelucht ongelimiteerd consumeren, vliegen, zonnebaden, fuiven en zich overeten. En af en toe klagen over de belastingen. Vanuit zijn veilige beveiligde bubbel. Terwijl een paar straten of kilometer verder, buiten het zicht van villabewoners en reality tv, steeds meer éénoudergezinnen, senioren en pas erkende vluchtelingen opgestapeld leven in schimmige, schimmelende appartementsblokken. De kloof tussen [...]

2811, 2018

Vrijwillige sterren

By |woensdag 28 november, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Ze besluiten. Ze googelen. Ze kiezen. Ze vinden ons. Ze sturen een mailtje. "Kan ik iets voor jullie project betekenen?" Ze komen op gesprek. Ze zitten voor me, één voor één. Jong, iets ouder, man, vrouw, student, in burn-out of een weekdag vrij in hun carrière, ervaren of compleet onbekend, voor korte tijd of onbepaald, met veel talenten of een bepaald specialisme, - altijd benieuwd en graag bereid. En vooral: die open blik. Die treft me keer op keer. Ik vertel, over ons werk, ons project, over de vluchtelingengezinnen. Over wat er allemaal nodig is en fijn zou zijn. Ze vertelt. Over wat haar tot hier heeft gebracht. Wat ze meeneemt, aan ervaringen, betrokkenheid, dromen, vragen. Hij vertelt. Over wat hij nog nooit gedaan heeft, maar wil verkennen. Wat hij denkt als hij hen ziet in het nieuws....  Ze willen iets doén. Tegen onmacht en negativisme in. "Ik wil vrijwilligster worden." [...]

2810, 2018

Present

By |zondag 28 oktober, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Ik ben er weer. In 't stad. Even weg geweest. De stilte opgezocht, natuur, een beetje comfort, even alleen zijn. 't Stad kan overweldigend zijn. Al te prikkelend. Ik kan ontsnappen, ik besef het. Maar mijn opdracht en mijn bezieling is: present zijn. Met al mijn zintuigen. Om dat te kunnen, moet je soms even weg gaan. En terug komen. Present. Mijn zintuigen zijn weer aangescherpt. Staan weer helemaal open. En opeens valt me de koude wind op. O winterwind, ben je daar weer? Wat ben je onbarmhartig. Wat ga je veel mensen er weer van langs geven. Op hun kartonneke weetikwaar. In hun huis vol kieren zonder chauffage.  Ik zie ... hoe straten leger en donkerder worden. Eenzamer. Ik ruik ... de vorst, de riool, het afval. Een vleugje eten hier of daar. Ik hoor ... koranverzen, lang gerekt gezang. Een stofzuiger, want de kindjes hebben weer zoveel vuil [...]

108, 2018

Aandacht

By |woensdag 1 augustus, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

De inwerkperiode is officieel voorbij. Zij die ik opvolg is met pensioen. Nu is het aan mij. Stadspredikant zijn. Wat is dat? En hoe leer je dat? Het is uniek werk op een unieke plek in een unieke organisatie in beweging. In een altijd veranderende ingewikkelde wereld vol rottigheid, pijn en veerkracht. Ik ondervind elke dag hoe ik het leer. Hoe ik het word. Stadspredikant. Door te luisteren. Veel te luisteren. In mij op te nemen. Met al mijn zintuigen en tot in het putteke van mijn ziel. Met mijn volle verstand en al mijn vaardigheden. Te kijken, te ervaren.  De plekken. De groepen. De wisselwerkingen. En ieder persoonlijk. Van elk verhaal leer ik. En wat mag ik er veel horen. Verhalen. En wat komen er veel tranen. Geweende en ongeweende. Niets is vanzelfsprekend. Niemand is hetzelfde. Niets gaat vanzelf. Iedere mens heeft stekeltjes. En behoeften. Iedere mens, inclusief ikzelf, is mijn [...]

1906, 2018

Onmacht

By |dinsdag 19 juni, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Onmacht is de grens waar niemand aan wil. Als je jong bent, kan alles. Als je kansen krijgt, krijg je alles voor elkaar. Als je iets heel graag wenst, moét het lukken. Vroeg of laat lukt iets niet en botsen we. Dat gebeurt. Veel mensen blijven in de luchtbel van illusies of in de modder van frustraties voortdoen. En als je kansen genoeg hebt, vind je altijd wel nieuwe levensdoelen. Onmacht is alledaagse realiteit voor veel mensen. Het lukt maar niet om te studeren, een job te vinden, een betaalbaar huis, een goed lief, gezondheid, een beetje normaal geluk. Hoe je ook zoekt en probeert. Of het lukt even en het breekt zomaar bij je handen af. Onmacht is dan niet alleen realiteit maar ook een wreed gevoel. Een monster, dat je in zijn greep houdt. Voor wie kan meevoelen met anderen, is dat monster een vertrouwd huisdier. Je ziet [...]

1306, 2018

Huisvesting

By |woensdag 13 juni, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Wat een mooi woord: huis-vesting. "Een overkoepelende term", legt Wikipedia uit, "... voor alle soorten onderkomens". De geborgenheid gloeit je warm tegemoet. Alleen, niet voor iedereen. Veel huizen zijn geen vestingen meer, maar ruïnes met de grond gelijk. Of ziekmakende krotten. Veel mensen zijn opnieuw op zoek moeten gaan. Iedereen hunkert naar een thuis. Sommigen vinden tijdelijk onder-komen, over-koepeling. Lawaaierig en privacy-loos. Met alle spanningen vandien. Een eigen plekje voor jouw gezin, voor jou alleen? Waar vind je dat? Deuren gaan open of blijven dicht. Meestal het laatste. Zeker voor nieuwkomers en zogezegde onaangepasten. Maar je moet een adres hebben voordat weer andere deuren kunnen opengaan: naar werk, naar inkomen, naar allerlei rechten. Menswaardig bestaan. Kunnen zijn wie je bent. Als we iets voor mensen willen betekenen in deze tijd, zal huisvesting onze prioriteit moeten zijn. Fatsoenlijk, proper, menswaardig. Zijn we dan niet met teveel op te weinig oppervlakte? - Nooit [...]

2905, 2018

Elk kind Spiderman

By |dinsdag 29 mei, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Een jongen zonder papieren. Dolend door de straten van een grote stad. Zonder naam, zonder gezicht, zonder belang. Toch? Totdat hij een nog kleinere jongen ziet, op het randje van de afgrond, net als hijzelf, bungelend aan de balustrade. Hij aarzelt geen seconde en klimt als een Spiderman vier verdiepingen hoog met gevaar voor eigen leven en redt het kind. Het land is onder de indruk en verschaft hem als beloning lof, aandacht van de president, een medaille en de nationaliteit. Die is binnen. Toch? Jongens zonder papieren. Opgepropt en opgejaagd in een busje. Zonder naam, zonder gezicht, zonder belang. Samen met een nog kleiner meisje aan de rand van de afgrond, bungelend aan de ondergang. In de klauwen van mensensmokkelaars en in het nauw van de arm der wet die een kogel afvuurt. Het meisje is dood, de jongens belanden in de cel en vervolgens op straat. Nog een [...]

2904, 2018

χαίρετε

By |zondag 29 april, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Dit Griekse woord staat tussen woorden uit allerlei andere talen op de voorgevel van een middelbare school midden in 't stad. Ze betekenen allemaal hetzelfde: "Welkom." "Chairete" in het Grieks dus. Dat springt mij in het oog. Als dominee, bekend met de oorspronkelijke talen van de Bijbel, ken ik dat woord in een heel andere betekenis. "Wees blij". Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dat Bijbelse "chairete" niet zo evident vind. Paulus schrijft bijvoorbeeld dat je altijd blij moet zijn. Nu ben ik best vrolijk aangelegd, maar er is ook veel dat mij intens verdrietig maakt en boos. Die gevoelens worden gelukkig in de Bijbel ook niet ontkend, ook niet door Paulus. Alles wat je doormaakt, krijgt er een plek. Maar dan nog, wat moet je met deze aansporing tot blijdschap? Het Griekse woord, zo ontdekte ik in mijn studie, is veel rijker dan, laten we zeggen, een smiley. [...]

2404, 2018

Recht op cultuur

By |dinsdag 24 april, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Cultuur is geen sausje. Geen jasje dat je kunt uittrekken om te verwisselen voor een ander. Cultuur zit in alles. Cultuur is alles wat mensen doen en dieren niet, zou je kunnen zeggen. Mensen en dieren doen veel wèl hetzelfde: ademen, eten, wonen, relaties aangaan, spelen, vechten, doodgaan. Maar dat alles is bij mensen gekleurd door gewoontes en manieren om dat eten, wonen, relaties invullen en doodgaan vorm te geven en aan te kunnen. En die gewoontes en manieren zijn ontstaan en ontwikkeld door de tijd, de plek, het gezin en de omgeving waarin ze geboren en opgegroeid zijn. Meestal een mix van invloeden en altijd in beweging. En altijd broodnodig om je mens te voelen. Cultuur is een hot issue, overal waar culturen elkaar tegenkomen. In de straten, de asielzoekerscentra, de politiek, instanties en media. Waar zijn we het beste bij gebaat? Identiteit, aanpassing? Wat is identiteit en wie moet zich aanpassen? [...]

804, 2018

Zomer in de Seefhoek

By |zondag 8 april, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

De eerste warme dag van het jaar lokt iedereen naar buiten. Zomer in de Seefhoek? Amai nog ni. Je kunt er niet naast kijken. Al je zintuigen mogen meedoen. Even te voet naar de winkel is genoeg. Twee minuten over het plein. Marokkaanse beatmuziek uit de auto's, luid babbelende groepjes mensen op elke hoek, spelende kinderen, voetballende jochies, kwetterende meisjes, kruidige geuren uit allerlei restaurantjes vandaan, hartelijke gebaren, fruit en groenten in overvloed te koop. De vrolijkheid hangt in de lucht. Is dit de wijk waar zoveel armoede heerst? Huist hier zoveel miserie achter de voordeuren? Vandaag staan de voordeuren open en delen we allemaal in elkaars warmte. Zomer in de Seefhoek. Jawadde.  

2603, 2018

Stilte in de stad

By |maandag 26 maart, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Stille Week. Een week lang zullen er stiltes vallen. En dat in een stad die nooit slaapt, nooit zwijgt, nooit stil valt. In het oog van de storm is de spanning even te snijden, in de luwte laat leed zich voelen als een loden last. Kruispunten wegen door, want zonen en dochters hebben er al te vaak het leven gelaten. God kan ervan meespreken. Het is de week van de stiltes, de wakes, de kruisen, elk huisje heeft er wel één of meer. Deze week zoeken we huisjes met kruisjes op. Deze week houden we op allerlei kruispunten samen onze wakes voor het lieve Kind van God, allemans Zoon, Broer voor iedereen, - ooit ten prooi gevallen aan stedelijk geweld, aan onverzoenbare polarisatie en aan de giftige mix van religie met politiek. De aanslag op zijn leven is nooit opgeëist. Maar één week per jaar waken een paar mensen met [...]

2003, 2018

Lenig

By |dinsdag 20 maart, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Daarmee begon het, nu zo'n 40 jaar geleden. Met dit verlangen. Een handvol mensen zag nood. En voelde zich geroepen om die te lenigen. Voedselpakketten. Tweedehands kleding. Menselijk contact. Je moet ergens beginnen. Het PSC ontkiemde en schoot wortel. Het PSC deed veel. Het leek wel dweilen met de kraan open. De nood bleek niet te stelpen.  De wereld werd er niet beter op. Niet door te dweilen alleen. Ellende is structureel. Nood is onrecht. Hulp werd verzet. Opstaan. Niet pikken. Daar bovenop springen waar anderen het opgeven. Het PSC bleek een beweging. Uniek. Niet te stuiten. Klein misschien, maar groots in lef. Ambetant als een luis in een pels. Lenig. Hoe groter de nood, hoe leniger. Maak van de nood een deugd. Voelt uitdelen aan als vernederend? Maak er een winkel van (sociale kruidenier). Maken kleren de mens? Maak er werk van (Frakske). Brengen vreemdelingen hun cultuur mee? [...]

1803, 2018

Wolkjes en shit

By |zondag 18 maart, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

"Hoe was je bevestiging?", vroegen mensen mij. Ze bedoelen de dag, nu twee weken terug, waarop ik in mijn stadspredikantschap bevestigd werd, met een zegen van God, via mensen, in een heerlijke kerkdienst en receptie, een hartverwarmend samenzijn. Ik liep op wolkjes. Wat een feest was het, dit prachtige werk te mogen gaan doen en te ondervinden hoeveel mensen hier ook blij mee zijn. Je kon de hemel bijna aanraken met je  vingertoppen. En dan ineens back to earth, de voorbije week, die figuurlijke bom die barstte, hier in den blok. "Wat was dat?", vragen mensen mij. Huiselijk geweld. Een mens die flipte. Scherven en bloed en heel veel schrik. Eén van de vele situaties die zich hier zo vaak in de stad afspelen, van frustratie en wanhoop, geweld en onmacht. En die nieuwe stadspredikant? Ze lag te verstijven in haar bed. Niet bepaald een wereldverbeteraarster. Vanmorgen in de kerk ging [...]

1503, 2018

Huiselijk geweld

By |donderdag 15 maart, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Muren hebben oren. Scherven brengen ongeluk. Stemmen kunnen breken. Bloed kruipt waar het niet gaan kan. De ramen wenen tranen met tuiten. De barsten worden afgeplakt. De stilte overdag is oorverdovend. Iedereen loopt gespannen. Geweld kruipt in je kleren, angst beklijft tot op het bot. Wanneer begint het weer? Wat gaat er nu weer sneuvelen? Neenee het zal niet meer gebeuren, zeggen ze. De ruit wordt betaald, de zaak is afgehandeld, laat het nu maar zo. Blikken worden vermeden, deuren gaan op slot. Wie is slachtoffer van wie? Of van wat? Word ik mee gezogen in het toedekken of kan ik iets doen? Waar gevochten wordt is iedereen verliezer. Ook wie niet meedoet. Al wil iedereen met alle geweld dat het stopt.

103, 2018

Wie helpt wie eigenlijk?

By |donderdag 1 maart, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

De moeite om over na te denken: wie helpt wie eigenlijk? Helpers - PopUpGedachte donderdag 1 maart 2017, Rikko Voorberg (lichtjes ingekort) "Ik krijg echt een punthoofd van helpers", zei een gedreven helper van mensen zonder papieren. "Iedereen wil maar helpen, arme mensen helpen. Terwijl het systeem anders moet, dáár moet voor gevochten worden." Georgos op Lesbos zei eerder ook al zoiets. Hij was samen met een priester een spil in de verzorging van duizenden vluchtelingen onderweg van het ene einde van het eiland naar het andere. We dronken koffie en hij riep het uit: stuur geen hulpgoederen, hou je eten en drinken bij je. Los die oorlog in Syrië op! Als wij hier met z'n tweeën, een oude priester en ikzelf, duizenden mensen kunnen verzorgen terwijl onze economie in puin ligt, dan kan die oorlog in Syrië toch ook beëindigd worden als meer mensen dat willen. Waar is de [...]

2802, 2018

De armen nabij

By |woensdag 28 februari, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

"God omarmt ons: "De armen hebt gij altijd bij u", zegt Hij. Het zijn levens-tekens van Zijn Aanwezigheid." (bij 28 februari, uit: De armen nabij; Woorden voor elke dag van het jaar. Vincent Depaul - een 17de eeuwse priester, bekeerd uit een lucratieve carrière tot werken voor de armen).

2302, 2018

Iedereen kan een engel zijn

By |vrijdag 23 februari, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Als je bezig bent met verhuizen, maar op de stoep staat te stuntelen met een loodzwaar en lomp voorwerp dat je nauwelijks opgetild krijgt, zomaar een voorbijganger die je met zijn sterke Afrikaanse armen voorthelpt. Gelukt! Als je iets moet schrijven, maar het uitstelt omdat je de woorden niet vindt, net dan ineens een prachtig tekstje ontvangen van iemand met psychische kwetsbaarheid, die jou daarmee net een hart onder de riem wil steken. Dat is het! Als ik struggel met mijn intredepreek die ik binnenkort moet geven - struggel omdat het zooo moeilijk is om woorden te vinden voor waar het om zou moeten gaan, een telefoontje krijgen van iemand in de psychiatrie die het heel moeilijk heeft en je vraagt of je nú kunt langskomen. Daar gaat het om! Altijd verrassend. Zomaar. Gelukkig makend. Glimpjes van God.

1902, 2018

Waarom een stadsdominee?

By |maandag 19 februari, 2018|Categories: Kanaal|0 Comments

Ds. Ina Koeman heeft al 21 jaar lang deze vraag beantwoord met al haar inzet. Bekijk maar 's de film over haar werk op de Facebook-pagina. Zegt die niet genoeg? Maar toch.... Vanaf deze maand doet een nieuwe stadsdominee haar intrede; een geschikt moment om opnieuw na te denken over wat een stadsdominee kan betekenen in de 21ste eeuw. In de bijna 40 jaar van haar bestaan heeft het PSC altijd nagedacht over die "P": wat betekent het dat we Protestants zijn? Het is een bewuste keus van het PSC om juist nu ook weer een stadspredikant aan te stellen. De stadspredikant belichaamt waar die "P" voor wil staan: een bloedgroep die door het hele PSC en al haar geledingen stroomt. Geen dode letter. Alles wat we allemaal samen doen, voelt als een heilig vuur: het verlangen naar recht en liefde in deze wereld, vooral voor mensen die die het hardst moeten [...]