Mogelijk mijn laatste blogstukje hier als stadspredikant. Deze maand stopt mijn verbintenis van acht jaar met het PSC en mijn aanwezigheid in het Antwerpse na 25 jaar in totaal. Dat betekent: veel afscheid nemen. Veel banden doorknippen. Wat bouwt een mens veel op in al die jaren, zeker omdat dat de bedoeling was: samen werken […]
Twee keer op één dag. Uitspraken vanuit het hart die binnenkomen. Die kostbaar zijn. Waar je stil van wordt. Vanmorgen een oudere met lange armoede-ervaring. Een verhaal vol aaneenschakelend leed dat ze zomaar begon te vertellen in onze werkgroep “Verzet-Je”, tijdens ons gesprek over de kloof tussen arm en rijk en hoe het is om
Jezelf mogen zijn Lees bericht »
Schoolplak; een garagepoort staat open, je mag er zo binnenwandelen, ook doordeweeks. Voor een koffietje, een babbel, of vandaag een “bijbelbespreking”. Want ja, dit is een kerkplek. Middenin de Seefhoek. Geen oversized kerkgebouw, maar achter die garage verrassend bijna een soort huiskamer ingericht als kapel. Daarnaast een keuken inclusief keukentafel en thermossen koffie en thee
God gelooft in ons (en dit is waar je dat kunt ervaren) Lees bericht »
Kern van mijn werk is bij mensen zijn. Vooral bij mensen die allerlei vreselijks hebben meegemaakt en nog. Een ander deel van mijn werk is daarover vertellen. Proberen vertellen, want hoe vind je daar woorden voor. Over die vreselijke dingen, over hoe het moet zijn om daarmee te leven. Aan mensen met veel meer kansen
Hoe hou je het vol? Lees bericht »
Daar is het weer, dat zoemgeluid boven de daken. Drones van de politie. Ik woon vlak bij een politiekantoor en zie regelmatig mannen van op het platte dak drones besturen. Zoemend komen ze langs mijn raam en over mijn appartementsgebouw, keer op keer. En altijd denk ik dan aan oorlogsgebieden waar mensen ineenkrimpen van dit
Boven onze hoofden Lees bericht »
Ik prijs me gelukkig. Heel simpel: ik ben gek op wierookstokjes branden, maar ze zijn op. Awel, zomaar om de hoek kan ik weer een nieuwe voorraad inslaan. En ook nog Syrische zeep, ook al zo’n zaligheid. Bij mijn buren in de Seefhoek. De Handelstraat, want die bedoel ik, vind ik sowieso een paradijs van
Ik zit in de trein terug naar Antwerpen. Voor mij is een treinrit altijd een kans waar ik naar uitzie om te lezen. Daarom let ik er altijd op, niet in de buurt te gaan zitten van iemand die aan het bellen is. Een rustig plekje vinden wordt wel steeds moeilijker. Maar ça va, ik
Kleine ontmoeting Lees bericht »
Mijn man en ik zijn heel verschillend. In veel opzichten. En de verschillen worden nog voelbaar nu onze levensomstandigheden meer uiteenlopen. Hij is met pensioen, ik heb werk dat mij intens in beslag neemt. Dat contrast daagt ons voortdurend uit als we samen zijn. En uitdaging is goed, dat houdt je scherp. Dat omarmen leer
Het is avond na een paar snikhete dagen. Ik laat de afkoeling binnenkomen via wijd open ramen. Ondertussen doe ik mijn afwas en door mijn keukenraam spoelt het straatlawaai zó overvloedig over me heen dat het lijkt of ik er midden tussen sta in plaats van op het tweede verdiep. Ik woon midden in wat
Mijn aandachtswijk Lees bericht »
Het is rustig in het onthaal. Een jonge vrouw die hier al jaren komt klampt me aan. “Ik heb een vraag: wil je me helpen?” Ik?, helpen? O jee. Ze heeft een papier in de hand. Nu heb ik zelf een papierenfobie. Een formulierenschrik. Maar hoeveel te meer deze vrouw in armoede, alleenstaande moeder, in
Migraine in een formulier Lees bericht »
