Verhaal

[fusion_builder_container type=”flex” hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” menu_anchor=”” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” class=”” id=”” background_color=”” background_image=”” background_position=”center center” background_repeat=”no-repeat” fade=”no” background_parallax=”none” parallax_speed=”0.3″ video_mp4=”” video_webm=”” video_ogv=”” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_loop=”yes” video_mute=”yes” overlay_color=”” video_preview_image=”” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”” padding_bottom=”” padding_left=”” padding_right=””][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_color=”” border_style=”solid” border_position=”all” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding_top=”” padding_right=”” padding_bottom=”” padding_left=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” center_content=”no” […]

Hij komt elke week zijn boodschappen doen in de sociale kruidenier. Al jaren. En nu coronaproof. Dat betekent: wachten op je beurt. Dat wachten is geen straf voor hem; hij doet wat hij altijd deed: een boek uit de leenkast pakken en daar rustig in bladeren. Liefst een atlas of een ander boek over de

Overlevers, dat zijn ze. De mensen met wie we elke week in gesprek gaan via Zoom. Hun achtergrondbeelden liegen er niet om. Wapperende tenten die blank staan. Modderpaden buiten in het donker om toch wat ontvangst of privacy te hebben. Al maanden tot een paar jaar is dit hun leefsituatie. Op Lesbos, of op Samos.

“Heb jij geen schrik in je werk?”, wordt mij soms gevraagd. “Van wat, van wie?”, vraag ik dan onnozel. “Wel, van dat volk met wie jij omgaat. Die kunnen toch wel lastig zijn? Of agressief?” “Werken die wel een beetje mee? Houden ze zich wel aan de coronaregels? Luisteren ze wel? Respecteren ze jou wel?”

Dak- en thuislozen. Elke week mogen we de kerk als onthaalplek voor hen open zetten, hun een beetje rust bieden, een koffie, een wafel, wat fruit, wat extra’s, een luisterend oor, hier en daar een telefoontje naar wat hulp, … We: ’t Vlot: een ploeg mensen, vrijgesteld en vrijwillig. Al vele jaren gebeurt dit in

Ik zie haar elke week. We hebben al fijne babbels gehad. Wat een lieve vrouw. Wat een uitputtend leven heeft ze. Maar wat is ze zorgzaam. Deze week keek ze me lang aan. Met een bezorgde blik. “Oei”, dacht ik, “zie ik er moe uit of ziek?” Ik was me nergens van bewust. Maar de

Gesprek met een dakloze. Nee, liever: gesprek met een mens. Even een inkijk in zijn wereld, zijn levensweg, zijn filosofie, zijn bagage. Iedere mens een universum op zich. Elk gesprek een voorrecht, een avontuur, een verrassing, iets wat beklijft en mij verandert. Zo ook deze mens. Zomaar wat flarden. “Geluk is een keuze.” “Hoe kunt

Hij belt me regelmatig op en ik hem. Den Eddie (fictieve naam en enkele feiten ook onherkenbaar gemaakt). Ik ontmoette hem een paar jaar geleden zomaar op een pleintje hier in de Seefhoek, waar we direct in een diep gesprek belandden. Eddie is what you see is what you get. Geen blad voor de mond.

Eindelijk weer! Na maanden van de lockdown, zomer en eerste voorzichtige periode durfden we het weer aan: Bijbelbabbel in ons eigen Open Huis aan ’t Schoolplak. Helaas nog altijd op voorgeschreven afstand. En ieder met een rugzak aan wisselende corona-ervaringen. Zoveel dienstverleningen enkel nog online (ontoegankelijk voor sommigen dus), bijna alle activiteiten opgeschort, eenzaamheid, bezorgdheid,

Stel je voor. Je bent alleenstaande moeder uit een land ver van hier. Wat heb je allemaal al meegemaakt. Nu sta je er alleen voor, met je kinderen. Je hebt de taal geleerd. Je verzorgt je. Je houdt je flink voor je schattige kleuterdochtertje. Je draagt een mondmasker, ontsmet je handen, houdt je meisje voortdurend