Kanaal

Vandaag nemen we afscheid van onze beroemdste nieuwslezeres die ons veertig jaar lang “het leven verteld” heeft. Haar naam is overbekend, haar stem onvergetelijk. Het nieuws is enorm veranderd, zegt ze. Het is moeilijker geworden om te achterhalen wat waar is in deze wereld van vluchtigheid en fake. En wie blijft er nog na een […]

Een foto uit Burkina Faso. Toiletgebouwtjes van een school waren ingestort, worden hier afgebroken tot onder de fundamenten. Mannen steken samen hun handen uit de mouwen, een jongen staat te kijken en te leren met zijn ogen. Iemand reikt wat aan. Het is het “PSC in het buitenland” in actie. Niet wij van hier, maar

Zoals altijd neem ik niet de lift maar de trappen bij mij in den blok. En zoals vaak passeer ik dan mijn onderbuurvrouw die op de lift staat te wachten. “Da zijt gij, meisje, da hoor ik.” Ja, ik ben zo’n beetje de enige die de trappen neem daar. De vorige bewoners hebben meegemaakt dat

Zet een kaars voor je raam vannacht. Of een teddybeer. Stuur deze virtuele knuffel naar al je contacten. Hang een laken uit je raam met “dank u wel!” en applaudisseer elke avond voor de zorg. Zijn we daarmee een warmere samenleving geworden? Is dat solidariteit? Wat helpt het als je teddyberen en kaarsvlammetjes enkel van

Dag van Verzet tegen Armoede. Elk jaar opnieuw worden we wakker geschud door schrijnende cijfers, waarachter alsmaar meer mensen schuilgaan; kinderen ook. De kloof blijft schandalig uitdeinen, tussen mensen met en zonder een (deftige) woonst, met en zonder papieren, met en zonder kansen. Elk jaar geeft de Universiteit van Antwerpen een nieuw jaarboek uit met

Stel je voor. Twee mensen ontmoeten elkaar op een verregende parking. Elk uit een ander continent, een totaal andere context, elk van een kant van de kloof tussen arm en bevoorrecht. Maar twee mannen met een groot hart en een hoofd vol ervaring en ideeën. De één geeft de ander een lift en dat korte

Elke woensdagmiddag weten we het huis aan de Jakobsmarkt te vinden, als bijtjes een korf. Bezige bijtjes zijn we allemaal, op verschillende plekken in de stad: transitprojecten, voedselbedeling, sociale kruidenier, taallessen, diaconale projecten en parochies, een stagiair, een pastoor op rust, een stadsdominee, zomaar een buurman van een paar straten verderop op zoek naar zinvol

Corona creëert muren van afstand en angst – maar ik heb jou nodig zoals jij mij om niet te vereenzamen. Regels beperken ons tot bubbels van we weten niet meer hoeveel – maar ik heb jou nodig zoals jij mij om verder te kijken dan mijn neus lang is. Polarisering drijft ons uiteen in wit-zwart,

Wie had gedacht dat kinderen dat zo enthousiast zouden uitroepen! Uit zichzelf, met glimmende oogjes en popelende lijfjes. Het is zo ver: het kan weer, het mag weer. De ergste coronacrisis èn de grote vakantie zijn voorbij. De scholen gaan weer open, met de nodige voorzichtigheid natuurlijk. Eindelijk weer spelen met vriendjes, dingen leren in

Sommige mensen hebben levenslang. Niet twee weken en dan weer twee weken met hoop door een dalende curve en gesteund door vele lotgenoten. Nee, levenslang in lockdown. Ze wordt verwekt in een verkrachting. Geen haan die ernaar kraait, want het gebeurt binnen een doodgewoon huwelijk. Sowieso lijkt het een doodgewoon gezin. Papa, mama, zoontje, dochtertje.