Kanaal

Lockdown, quarantaine, afstand, voorzorgen, blijf in uw kot, … Een miniminibeestje heeft ons gigantische economiemachine stilgelegd en ons allemaal naar binnen gejaagd. Corona. Voor de veiligheid alles op slot. Het is nodig om de schade te beperken. De straten zijn verlaten, de pleinen liggen leeg, zelfs de daklozen moeten zich onzichtbaarder maken dan ooit. Zijn […]

Corona. Tot voor kort kenden we dit woord enkel als drankje of mooier: als krans rond de zon. Nu besluipt het virus met deze naam de gezondheid van alle wereldbewoners als een onzichtbaar monster. We kunnen het enkel een beetje getemd krijgen door ingrijpende maatregelen. Afstand en hygiëne, daar komt het op neer. En wel

Ze is er weer! Mijn vriendin Magnolia. Eigenlijk was ze er al die tijd al, lente, zomer, herfst en winter, telkens met een ander kleedje aan en op het laatst uitgekleed, weerloos en onopvallend. Maar dat magische moment waarop ik haar weer zie, in haar nieuwe outfit, dat voorteken van de lente in aantocht, maakt

Elke week zit ik aan je bed, lieve mens. “Gelukkige vrouw”. Zo heet je in jouw taal. Wat ik zie en wat ik voel is het tegendeel. Ja, je bent jong en mooi en moeder. Maar je bent ernstig ziek. Dit komt niet meer goed. Je ligt daar maar, al maanden, in dat bed, je

Meedogenloos, die storm, die regen. Wie maar kan, schuilt waar het maar kan. Maar wat als je bent buitengezet, als een stuk grof vuil? Je mag dan ergens diep van binnen misschien zachtaardig zijn als een knuffelbeer, niemand kijkt naar je om. Je zou van minder eelt op je ziel kweken. Dat is het lot

“Vrede op aarde” … en ook in Antwerpen. Dat gaan we straks vieren. Oept Schoolplak. Mè soep en ambiance. Zijn we zot? Wereldvreemd? Hebben we dan niet gehoord dat de granaten hier rond onze oren vliegen? En dat er spanningen zijn en onrust? Natuurlijk wel, we zitten er middenin. In een geconcentreerde superdiversiteit, in overbewoning

23 september 2019. Het kleine meisje spreekt de wereldleiders toe. Niet onder de indruk van haar heldenstatus. Wel kapot van de huichelarij. Aan loze beloftes heeft ze geen boodschap. Ze prikt door mooie woorden heen. De wereld, ons huis, staat in brand, en de leiders laten de nieuwe generatie in de steek. Hoe durven ze!

We hebben het vlaggen. Of met elkaar aan de stok, zo kun je het ook zeggen. Ruzie over een vlag. Of over twee. De Vlaamse Leeuw, met rode of zwarte tong en klauwen. Alle aandacht lijkt daar naartoe te gaan. Welke lading dekt de vlag? Wat gaat erachter schuil? Of juist niet? Liever daarover twisten

Een paar weken er tussenuit geweest. Op vakantie. Ik weet me bevoorrecht. Juist op vakantie denk ik ook veel na over het leven in Antwerpen-Noord, over migratie, over armoede, over de wereld. Ik blijf het nieuws volgen. Het nieuws blijft mij achtervolgen. Berichten komen binnen. In mijn mailbox, in mijn hoofd en in mijn binnenste.

Antwerpen lag open, de voorbije maanden. Er is hard gewerkt. Soms moest je langs andere wegen om die bouwwerven heen fietsen naar je bestemming. Momenteel krijgen de nieuwe leien steeds meer vorm. Dit zal voor het verkeer op wielen in elk geval een opluchting zijn; of het dat voor het menselijk verkeer zal zijn, is