Kanaal

PSC Open Huis. Werkgroep Verzet-Je en open inloopmoment. Het kan weer in eigen Huis. Coronaproof en toch heel levendig en gezellig. Eerst stevig vergaderen, uitwisselen, over “waar heb je nood aan als je je eenzaam voelt” en over hoe we tegenwoordig vergaderen. Corona en personeelswissels hebben in korte tijd veel verandering teweeggebracht. Hoe blijven we

Er was eens een kip. Ooit uit een ei. Bedoeld om zelf weer ei voort te brengen. Samen met veel zusjes kip. In een land ver hier vandaan. Haar jeugd liep niet vanzelf. Ze hinkte achterop bij haar zusjes. Ze zag er ook niet uit. Een echt kneusje was ze. Ze was niet de enige.

Ramadan. Ik hoor het aan de geluiden van mijn buren, waar onrust en stilte elkaar afwisselen op andere momenten dan gebruikelijk. Ik ruik het ’s avonds in de trappenhal. Ik merk het op straat. De gezegende maand, vertellen mijn moslim medemensen mij. Niet één van hen klaagt erover, integendeel. Het is nu het vierde jaar

Lockdown regels en lockdown feestjes, handhavende maatregelen en uitdehandgelopen aprilgrappen, vax en antivax, hoe gepolariseerd ook, achter alles schuilt verlangen om weer te kunnen léven. Om niet voor altijd te hoeven blijven verschuilen. Verlangen om te leven wint het van gevangenschap, in welke vorm dan ook. Leven zoekt een weg. Desnoods door de afsluiting heen.

Het is van dat. Ik ben in quarantaine. Uit voorzorg. In mijn holleke uit zorg voor anderen. Het coronabeestje varieert ongebreideld op zichzelf als een monstertje in een tekenfilm, het popt venijnig op zonder dat je het doorhebt, het waart bijna ongeremd rond in onze wereld en jaagt ons telkens opnieuw in ons kot, als

“Wacht, mevrouw, ik zal nog even uw tafel en stoel afkuisen. Ja gaat u maar zitten.” “Wat een zalig weer nu. Vanmorgen was het nog koud.” “Ik moet straks naar de dokter.” “Wat gaat u vanavond eten? Ik puree.” “Mijn kindje wordt ’s nachts veel wakker.” “Ik heb een thermische onderbroek gekregen, ik heb die

Het stuift in de Stuivenbergwijk. Koud en bijna onzichtbaar voor het blote oog en voor camera’s. Het bedekt wat er speelt. Al die gevels verborgen het toch al. En nu wordt alles genivelleerd. Dat ziet er mooi uit, dat wel, eventjes, voordat het onder vele voeten en verkeer tot een modderbrij wordt herleid. Een brij

Het valt met bakken uit de hemel. Regen regen regen. Het houdt ons nog meer binnen, maakt ons nog troostelozer. Het loopt continu onze straatputten binnen. Misschien is dat niet slecht? Zou deze hoeveelheid ons grondwater weer op peil brengen? En ons zo een nieuwe droogte besparen? Grondwater, daar moet je het van hebben. Nog

Hoe is het met jou? Gaat het nog een beetje? Met mij gelukkig wel, ik ben bevoorrecht op veel gebieden. Maar toch. Ik weet niet hoe, maar ergens sluipt er geleidelijkaan een koude downheid onder mijn kleren, een sombere kilte op mijn huid. Ik ben een vrolijk mens, maar ik kan toch de gedachte niet