Kanaal

[fusion_builder_container type=”flex” hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” menu_anchor=”” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” class=”” id=”” background_color=”” background_image=”” background_position=”center center” background_repeat=”no-repeat” fade=”no” background_parallax=”none” parallax_speed=”0.3″ video_mp4=”” video_webm=”” video_ogv=”” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_loop=”yes” video_mute=”yes” overlay_color=”” video_preview_image=”” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”” padding_bottom=”” padding_left=”” padding_right=””][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_color=”” border_style=”solid” border_position=”all” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding_top=”” padding_right=”” padding_bottom=”” padding_left=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” center_content=”no” […]

Zien brengt schaamte. Over en weer. Daarom is oogcontact zo moeilijk. En toch is er weinig wat dieper gaat en meer mens maakt dan gezien worden en zien. Daarvoor moet je iets in jezelf overwinnen. Je glimmende zonnebril afzetten, je smartphone even wegleggen, je haast afremmen. Uit je coconneke treden. Ik zie hen zowat alle

Roofvogels bidden. Je ziet ze meer in onze bebouwde gebieden, roerloos hangend in de lucht, met hun scherpe ogen speurend naar eten en aandachtig bezig hun duikvlucht voor te bereiden. Knap is dat. We noemen dat bidden. Misschien als foute vertaling van het Engelse “preying” met een e in plaats van een a: op prooien

Ons motto, waar we zowat dagelijks aan denken. En dat het stormt, dat is steeds duidelijker aan steeds meer mensen. De orkaan van oorlog, de wilde woekerwinsten, de torenhoge energie-, woon-, leeffacturen, onzekerheid over werk en over gezondheid, ze trekken aan onze jassen, slaan als striemen in onze gezichten, blazen ons van onze sokken tot

je kunt een stralende glimlach hebben – maar je zonder mensen verloren voelen je kunt barsten van talenten – maar je voelen falen in de maatschappij je kunt gek zijn op dansen, knuffelen, mooie dingen maken en wandelen – en toch slecht in je vel zitten je kunt de wereld rond reizen – maar je

Verzet moet het niet hebben van grote woorden, wist Remco Campert als geen ander, maar van kolder in de kop en een vraag durven stellen aan jezelf en dan aan een ander. (God hebbe zijn ziel. De dood is een ontroering.) De zomer is voor mij tijd voor extra reflectie. Een viteske minder geeft daar

“Beste wensen” klinkt het weer overal. Elke eerste keer dat je iemand ziet in het nieuwe jaar moet dat toch even gezegd worden. Zeker in coronatijd is elkaar zien en begroeten niet vanzelfsprekend. Elleboogje, vuistje, mondmasker, het blijft kunstmatig, afgemeten, afstandelijk. Verleren we het ondertussen? Spontaan warm contact waar je niet bij na hoeft te

Warmste week 2021. Dit is het motto. Er is nu veel aandacht voor. Vooral voor jongeren. Zij moeten nog ontdekken wie ze zijn. Daar de ruimte voor krijgen, en steun en hulp als dat nodig is. En wat het betekent: “kunnen zijn wie je bent”, daar wordt over gepraat. Dat mag bespreekbaar zijn. Je mag

“Ik heet Mike”, zei hij trots tijdens één van onze eerste en vele babbels. Midden in zijn verhaal over waarom hij al even trots was dat hij als ongewilde straatbewoner met een rugzak propvol tegenslagen en een zeer lijf toch principieel van de drugs en de alcohol af bleef. “Mike, dat komt van Michael”, vulde

We zijn vertrokken. Vijf studenten hebben zich voor een lange stageperiode aan ons verbonden en wij aan hen. Vanuit verschillende opleidingen en achtergronden, met verschillende leerdoelen, op verschillende plekken van ons PSC. Vijf. Vorig jaar hadden we er ook vijf, maar dan allemaal in de Woonterp. Nu zijn er daar “maar” twee. Maar die tellen