Verhaal

Het Kansenhuis (BZN). Mensen zijn welkom. Ik mag bij hen aanschuiven. Ze delen hun verhaal. De één na de ander. En zo kan het dat op één ochtend hele werelden opengaan. Het raakt me. Deze mensen hebben veel meegemaakt. Ze hebben het nog altijd niet gemakkelijk. Toch is hun wereldje niet klein geworden rond hun […]

Daar zitten ze dan, rond één tafel. De vrouw, de generaal, de koning en zijn zoon. Uit het millenia-oude verhaal (2 Samuël 14), woord voor woord gelezen, herlezen en verkend, komen ze tevoorschijn, nemen ze plaats, gaan eenvoudige mensen van nu van Antwerpen-Noord even in hun schoenen staan. Allemaal spelers in het spel. Wie is

De Bijbel is geweldig. In dubbele betekenis. Vol verhalen over geweld. Zwaar om te verteren. Tegelijk geweldig hoe herkenbaar, actueel en leerrijk. We kijken in de spiegel. In de maandelijkse Bijbelbabbel in PSC Open Huis worstelen we ons door de verhalen over het gezin van koning David – wàt een familiedrama’s. Broer verkracht halfzus, broer

De dag na de verkiezingen. Het gonst in alle mogelijke gesprekjes en in vele hoofden. Zwarte zondag, noemen sommigen het. Anderen zijn juist blij met de uitslagen. Of cynisch zoals altijd: “het zijn toch allemaal zakkenvullers”. Op maandag gaat het leven ondertussen door zoals het is. Wat ze aan de top ook bevechten en beslissen,

Bijbelbabbel vervolg. We zijn beland bij nog maar eens een donkere bladzijde. Laatst ging het al over koning David die zich laf vergreep aan de buurvrouw. De appel valt niet ver van de boom. Vandaag vergrijpt Davids oudste zoon zich aan zijn halfzusje. En hoe reageert vader David? Hij wordt boos. En hij doet niets.

Sri Lanka. Extremistische aanslagen. Honderden doden en gewonden. “Er zijn geen Belgen bij”, klinkt het geruststellend. De brand in de Notre Dame telt zeven keer het aantal hits op Google. Zijn mensen van een ver land zo onbelangrijk? Pasen. Het feest dat je helpt opstandig zijn. Opstandig over onrecht en miserie. In de volkskapel aan

Een paar uur bij mensen mogen zijn waar zij zijn. Waar ze gewoon “onder de mensen” willen zijn. Waar ze wachten op hun beurt voor praktische hulp. Of gewoon komen koffie drinken. Ik mag elke mens in de ogen kijken. Ik zie verschillende persoonlijkheden en gevoelens. En vaak ontspint zich een gesprek. Van het weer

[fusion_builder_container hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” menu_anchor=”” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” class=”” id=”” background_color=”” background_image=”” background_position=”center center” background_repeat=”no-repeat” fade=”no” background_parallax=”none” parallax_speed=”0.3″ video_mp4=”” video_webm=”” video_ogv=”” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_loop=”yes” video_mute=”yes” overlay_color=”” video_preview_image=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”” padding_bottom=”” padding_left=”” padding_right=””][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” border_position=”all” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding_top=”” padding_right=”” padding_bottom=”” padding_left=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility”

Beste buurvrouw, we wonen in dezelfde blok. Één laagje beton scheidt onze levens van elkaar. En stuurse blikken, drukke levens, en vast nog zoveel meer. Jouw leven is anders dan het mijne. Jouw verhaal is anders, jouw cultuur, jouw taal, jouw situatie, allemaal anders. Maar we wonen in dezelfde blok. Op hetzelfde adres. We zien

Wie weet wat ze hebben meegemaakt. En nog meemaken. Gezinnen. Soms lange tijd uiteengerukt geweest en na zenuwslepende rompslomp weer herenigd. Soms samen gevlucht in het bootje, in asielcentra beland, van hot naar her gestuurd en nu in een studioke in ’t stad terechtgekomen. Zoveel te regelen, te leren kennen, zoveel wat je niet weet,