Een beschermjas is een term in de omgang met mensen in allerlei situaties die hun alles wat vertrouwd was hebben ontnomen. Die gevlucht zijn. Dakloos. Uit huis gezet. Een beschermjas is dan een beeld voor levensnodige “omhulling” tegen het uit elkaar vallen, jezelf kwijt raken, onzichtbaar worden. Omhulling namelijk net met wat jou vertrouwd was. […]
Onze Jongerenwerking. Vijf meiden en jonge vrouwen rond Eva en in de keuken samen aan het kokkerellen. Vijftien opgeschoten gasten WK aan het zien. Ik stel me voor waar ze vandaan komen: Eritrea, Somalië, Afghanistan, Syrië, … Gebroederlijk naast elkaar; ze noemen elkaar ook broer. Wie binnenkomt groet persoonlijk iedereen, met een hand, een knuffel,
“Dank zij aan God”. Lees bericht »
“Mag ik je even aanraken?”, vraagt de anders vaak zo bozige man met de zachte blik van een klein jongetje. Zijn vingers benaderen mijn schouder alsof ik van porselein ben. “Ik leef alleen, ik mis dit zo. En jij kunt ook wel een schouderklopje gebruiken.” Ik val stil van verwondering. Het moment waarop is nu
Tederheid op straat Lees bericht »
Ik houd er een kater aan over. Aan bekering als verborgen agenda. De man zelf ook. Week na week ging hij met mij in gesprek. En ik luisterde. Naar wat hem bezighield. Omdat het hem bezighield. Mensen halen hun levensmoed uit soms de meest bizarre theorieën. Daar heb ik geen oordeel over. Ik geef graag
Zomaar ergens in de stad binnen mijn gehoorsafstand ontstaat er een gesprek dat mijn aandacht trekt. Eerst tussen twee mensen, dan voegen zich er nog twee bij. Ze zijn het luid en roerend eens. Over “die daklozen”. Naar aanleiding kennelijk van een bepaalde persoon die altijd op dezelfde plek zit, daar en daar, bekend bij
Ze willen niet geholpen worden Lees bericht »
Hij was ontsnapt. Onze binnenhuiskat naar wie de straat altijd lonkte. Hij is nochtans totaal niet straatvaardig. En hij kon onmogelijk zelf terug komen naar ons appartementje op het tweede verdiep. Dus wij zoeken, roepen, flyers verspreiden en ophangen, …. dagen aan een stuk. Spoiler alert: hij is terug. Dankzij geduld, opmerkzaamheid en acrobatische toeren
Problemen willen we aanpakken bij het PSC. Oplossen lukt natuurlijk niet altijd, maar ervan weglopen helpt ook niet. Neem nu de oorlog in Oekraïne. Neem nu de moeilijke woningmarkt in België. Neem nu de superdiverse samenleving met zijn vele bubbels, kloven en muren. Neem ons aller goede wil, maar relatieve kleinheid en onmacht. Onze beperkte
Bijbelbabbel in Open Huis. Open voor iedereen die wil aanschuiven. En zo zitten we weer samen met een bont gezelschap, allemaal benieuwd naar het volgende verhaal en wat dat ons gaat brengen. Vandaag komt Elia aan bod. Een profeet, die de machthebber van toen confronteerde en vervolgens moest onderduiken in vreemd gebied en letterlijk leven
Hij kan het niet laten. Elke week als hij mij ziet in ’t Vlot, moet hij mij plagen. Met mijn achternaam. Met mijn afkomst. Met mijn geloofsrichting. En hij is één van de weinigen van wie ik dat goed kan hebben. Als je van kinds af aan tot op heden telkens (vaak flauwe) opmerkingen hoort
Al jaren. Elke week. Uren aan een stuk. Zeven tot tien gesprekken. Aan de telefoon. Met bekenden en onbekenden. Mensen met wie het goed gaat, maar ook mensen voor wie het leven niet meer hoeft. Klapkes over handwerken en koken, het weer en gezondheidsklachten, en ja, tussen de regels of uitvoerig soms over dat vaak
Helden van het Telefoonbezoekje Lees bericht »
