De coördinator van één van mijn luisterplekken neemt deze week afscheid na vele jaren fijne inzet en samenwerking. Een bezoekster vertelt mij over wat hij voor haar heeft betekend in haar moeizame leven. “En Petra, dat vergeet ik nooit nooit nooit. Dat blijft altijd in mijn hart.” Ze vertelt hoe hij het op een beslissend […]
Vier meisjes van rond de 20 jaar, uit Denemarken. Samen reizen ze door een paar Europese landen om organisaties te bezoeken rond het thema “grenzen”. Waaronder onze Jongerenwerking. Elk half jaar komt er zo’n groepje en elke keer is dat supertof. Eerst nemen ze een interview met ons op, aan de hand van algemene vragen
Op dezelfde dag dat wereldleiders over hoofden van andere leiders heen praten en leugens over hen verkondigen om hun zin te krijgen, zitten wij, een groepje gewone mensen, bij elkaar voor onze maandelijkse Bijbelbabbel. Hier luisteren we naar elkaar en ieder telt evenveel mee. We delen altijd eerst hoe het met ons gaat. Ziek, moe,
Macht of kracht Lees bericht »
Handel” is hier een wereldje op zichzelf. De Handelstraat, uitlopend op het plein met metrohalte “Handel”. Een wereld aan winkels en thee- en eethuizen van verschillende etniciteit. “Turken”, “Afghanen”, “Palestijnen”, “Marokkanen”… Voor mij zijn het allemaal plekken met heerlijkheden en geuren waar ik van geniet, maar waar ik als witte vrouw ook een beetje een
Een danseres is ons ontvallen. Hoe kunnen we haar beschrijven? Choreograaf, mentor, moeder, vriendin, streng, lief, intens. Niet in een hokje. Wel in vele harten. Vandaag namen we afscheid, met woorden, tranen, muziek en knuffels en een danske. Ze was dans. Ook toen ze viel en aan de grond raakte. Nooit meer kon dansen. Ze
Een nieuw jaar is nog maar net begonnen, maar ik zit er weer tot over m’n oren in. In de extreme pijn die mensen met mij delen. Pijn van trauma’s, depressiviteit, wanhoop. Ik zie het als ongelooflijke geschenken dat ze dat met mij delen. Want doe het maar hè. Zet maar ’s die stap om
Blijf je bij me? Lees bericht »
Deze week vroeg iemand mij of ik niet een bepaalde andere job zou overwegen omdat hij mij daar geschikt voor vond. Met die job zou ik drie keer zoveel verdienen. Zoiets vleit natuurlijk eventjes; wie zou dat niet hebben. Maar dat eventjes duurde bij mij maar een fractie, want meteen draaide mijn maag zich om
Kun je me even helpen?”, vraagt hij. “Mijn familie komt volgende week via gezinshereniging aan in België en ik zoek een huis voor ons gezin.” Op zijn smartphone zie ik aan massa’s mails dat hij zelf intensief heeft gezocht. Maar het zou helpen als ik zou bellen naar verhuurders. Ja, dat klopt, dat ken ik
Het meest basale wat er bestaat. Zijn. En toch blijkbaar het moeilijkste om te “doen”. Zijn. Het is de week van “zwarte vrijdag”: hebben hebben hebben. Wat we hebben zou ons definiëren. Dus liefst zoveel mogelijk. Pech als je niet mee kunt doen. Doen, ook zo’n belangrijk ding geworden. Werken. Presteren. Iets bereiken. Resultaat boeken.
De vrieskou had hem overvallen. Als je dakloos bent, hoor je geen weerbericht. Zeker niet als je contact met lotgenoten mijdt, omdat ze je teveel prikkels bezorgen. De bunker leek ideaal. Op een karton slapen was hij nu wel gewend. Maar de bodem liep af en tijdens de nacht was het ijskoude water binnengesijpeld, zodat
