Sommige mensen hebben levenslang. Niet twee weken en dan weer twee weken met hoop door een dalende curve en gesteund door vele lotgenoten. Nee, levenslang in lockdown. Ze wordt verwekt in een verkrachting. Geen haan die ernaar kraait, want het gebeurt binnen een doodgewoon huwelijk. Sowieso lijkt het een doodgewoon gezin. Papa, mama, zoontje, dochtertje. […]
Coronatijd. Ons allen is afstand geboden. “Blijf in uw kot.” Maar niet iedereen heeft een kot. En dicht bij mensen blijven, dat kan ook echt wel met behoud van veilige afstand. Een kerk opent haar deuren. We hebben mondkapjes en handschoenen aan, iedereen wast gewetensvol de handen. Mensen zonder kot zijn welkom. Hier kunnen ze
“Ik ben een kind van God.” Lees bericht »
Lockdown, quarantaine, afstand, voorzorgen, blijf in uw kot, … Een miniminibeestje heeft ons gigantische economiemachine stilgelegd en ons allemaal naar binnen gejaagd. Corona. Voor de veiligheid alles op slot. Het is nodig om de schade te beperken. De straten zijn verlaten, de pleinen liggen leeg, zelfs de daklozen moeten zich onzichtbaarder maken dan ooit. Zijn
Corona. Tot voor kort kenden we dit woord enkel als drankje of mooier: als krans rond de zon. Nu besluipt het virus met deze naam de gezondheid van alle wereldbewoners als een onzichtbaar monster. We kunnen het enkel een beetje getemd krijgen door ingrijpende maatregelen. Afstand en hygiëne, daar komt het op neer. En wel
Verbonden door afstand Lees bericht »
Het PSC zet zich al decennialang in voor vluchtelingen. We werken daarbij altijd kort op de bal èn structureel. Vluchtelingenproblemen doen zich voor in ons land, maar beginnen vaak ver weg, bij de oorzaken van migratie. Moeten vluchten is onrecht. Het zou niet moeten zijn dat mensen geen andere mogelijkheid meer zien. Onrecht prikkelt ons.
Maandag onthaaldag in Filet Divers (sociale kruidenier). De man maakt weer grapjes in het beetje Nederlands dat hij kent. Hij komt uit oorlogsgebied, besef ik. Zijn grapjes zijn op zich al een wonder. Zijn goedmoedigheid, zijn rustige uitstraling. We staan allebei met koffie in de hand. “Zit”, gebaart hij mij en we gaan aan een
God is groot … Lees bericht »
Ze is er weer! Mijn vriendin Magnolia. Eigenlijk was ze er al die tijd al, lente, zomer, herfst en winter, telkens met een ander kleedje aan en op het laatst uitgekleed, weerloos en onopvallend. Maar dat magische moment waarop ik haar weer zie, in haar nieuwe outfit, dat voorteken van de lente in aantocht, maakt
Stel, je bent 100 jaar en je leven zit erop – met wie zou je nog een eitje te pellen hebben? Welke rekeningen heb je nog te vereffenen, welke boodschap wil je nalaten? Zo lazen we samen het volgende verhaal in de Bijbel (1 Koningen 2), vol met namen waar je over struikelt en die
Ballast (Bijbelbabbel) Lees bericht »
Telefoonbezoekje. Elke dinsdag- en vrijdagnamiddag gaan enkele trouwe vrijwilligers ervoor zitten om mensen die niet veel buiten geraken telefonisch een bezoekje te brengen, met hun stem, met hun luisterend oor. Een heel goed idee vanuit PSC Open Huis, vindt ook de stad. Teveel mensen hebben niemand aan wie ze ’s hun verhaal kunnen doen. Maar
En hoe gaget mè aa? Lees bericht »
Zomaar een huis, een gezin, rook boven hun hoofden en waar rook is is vuur. Buren slaan alarm, vuur slaat om zich heen, het gezin slaat op de vlucht, het huis brandt uit. Het vuur wordt bedwongen, de rook pakt meer tijd en inspanning en adem. Buurtbewoners hopen samen, staan stil en ademloos te kijken.
