Onze Jongerenwerking. Vijf meiden en jonge vrouwen rond Eva en in de keuken samen aan het kokkerellen. Vijftien opgeschoten gasten WK aan het zien. Ik stel me voor waar ze vandaan komen: Eritrea, Somalië, Afghanistan, Syrië, … Gebroederlijk naast elkaar; ze noemen elkaar ook broer. Wie binnenkomt groet persoonlijk iedereen, met een hand, een knuffel, […]
“Dank zij aan God”. Lees bericht »
Zien brengt schaamte. Over en weer. Daarom is oogcontact zo moeilijk. En toch is er weinig wat dieper gaat en meer mens maakt dan gezien worden en zien. Daarvoor moet je iets in jezelf overwinnen. Je glimmende zonnebril afzetten, je smartphone even wegleggen, je haast afremmen. Uit je coconneke treden. Ik zie hen zowat alle
“Mag ik je even aanraken?”, vraagt de anders vaak zo bozige man met de zachte blik van een klein jongetje. Zijn vingers benaderen mijn schouder alsof ik van porselein ben. “Ik leef alleen, ik mis dit zo. En jij kunt ook wel een schouderklopje gebruiken.” Ik val stil van verwondering. Het moment waarop is nu
Tederheid op straat Lees bericht »
Roofvogels bidden. Je ziet ze meer in onze bebouwde gebieden, roerloos hangend in de lucht, met hun scherpe ogen speurend naar eten en aandachtig bezig hun duikvlucht voor te bereiden. Knap is dat. We noemen dat bidden. Misschien als foute vertaling van het Engelse “preying” met een e in plaats van een a: op prooien
Ik houd er een kater aan over. Aan bekering als verborgen agenda. De man zelf ook. Week na week ging hij met mij in gesprek. En ik luisterde. Naar wat hem bezighield. Omdat het hem bezighield. Mensen halen hun levensmoed uit soms de meest bizarre theorieën. Daar heb ik geen oordeel over. Ik geef graag
Hij komt onze Jongerenwerking binnenwandelen. “Ik ken u”, zegt hij meteen terwijl hij naast me komt zitten in de zithoek. “Ik heb u geholpen met stoelen en tafels.” Dat klopt! Eind juni heeft hij mee de handen uit de mouwen gestoken op onze verhuisdag voor gedoneerde meubelen aan de Woonterp. Ik vraag hem hoe het
Het niet meer niét zien. Lees bericht »
Ons motto, waar we zowat dagelijks aan denken. En dat het stormt, dat is steeds duidelijker aan steeds meer mensen. De orkaan van oorlog, de wilde woekerwinsten, de torenhoge energie-, woon-, leeffacturen, onzekerheid over werk en over gezondheid, ze trekken aan onze jassen, slaan als striemen in onze gezichten, blazen ons van onze sokken tot
Samen in de storm Lees bericht »
Zomaar ergens in de stad binnen mijn gehoorsafstand ontstaat er een gesprek dat mijn aandacht trekt. Eerst tussen twee mensen, dan voegen zich er nog twee bij. Ze zijn het luid en roerend eens. Over “die daklozen”. Naar aanleiding kennelijk van een bepaalde persoon die altijd op dezelfde plek zit, daar en daar, bekend bij
Ze willen niet geholpen worden Lees bericht »
je kunt een stralende glimlach hebben – maar je zonder mensen verloren voelen je kunt barsten van talenten – maar je voelen falen in de maatschappij je kunt gek zijn op dansen, knuffelen, mooie dingen maken en wandelen – en toch slecht in je vel zitten je kunt de wereld rond reizen – maar je
Hij was ontsnapt. Onze binnenhuiskat naar wie de straat altijd lonkte. Hij is nochtans totaal niet straatvaardig. En hij kon onmogelijk zelf terug komen naar ons appartementje op het tweede verdiep. Dus wij zoeken, roepen, flyers verspreiden en ophangen, …. dagen aan een stuk. Spoiler alert: hij is terug. Dankzij geduld, opmerkzaamheid en acrobatische toeren
