Hij komt elke week zijn boodschappen doen in de sociale kruidenier. Al jaren. En nu coronaproof. Dat betekent: wachten op je beurt. Dat wachten is geen straf voor hem; hij doet wat hij altijd deed: een boek uit de leenkast pakken en daar rustig in bladeren. Liefst een atlas of een ander boek over de […]
Wachtkamerfilosofie Lees bericht »
Het stuift in de Stuivenbergwijk. Koud en bijna onzichtbaar voor het blote oog en voor camera’s. Het bedekt wat er speelt. Al die gevels verborgen het toch al. En nu wordt alles genivelleerd. Dat ziet er mooi uit, dat wel, eventjes, voordat het onder vele voeten en verkeer tot een modderbrij wordt herleid. Een brij
Het valt met bakken uit de hemel. Regen regen regen. Het houdt ons nog meer binnen, maakt ons nog troostelozer. Het loopt continu onze straatputten binnen. Misschien is dat niet slecht? Zou deze hoeveelheid ons grondwater weer op peil brengen? En ons zo een nieuwe droogte besparen? Grondwater, daar moet je het van hebben. Nog
Hemelwater – grondwater Lees bericht »
Overlevers, dat zijn ze. De mensen met wie we elke week in gesprek gaan via Zoom. Hun achtergrondbeelden liegen er niet om. Wapperende tenten die blank staan. Modderpaden buiten in het donker om toch wat ontvangst of privacy te hebben. Al maanden tot een paar jaar is dit hun leefsituatie. Op Lesbos, of op Samos.
“Heb jij geen schrik in je werk?”, wordt mij soms gevraagd. “Van wat, van wie?”, vraag ik dan onnozel. “Wel, van dat volk met wie jij omgaat. Die kunnen toch wel lastig zijn? Of agressief?” “Werken die wel een beetje mee? Houden ze zich wel aan de coronaregels? Luisteren ze wel? Respecteren ze jou wel?”
Er was gisteren niks met mij aan de hand. Tot vlak na mijn avondeten. Dat moet verkeerd gevallen zijn. Hondsmisselijk werd ik. Felle buikpijn. Compleet gevloerd. Slechte nacht. Ik zal u verdere details besparen. En nu is het er allemaal uit en ben ik weer de oude. Heel even maar ondervond ik wat het is
Grote wereldproblemen. Kleine bubbels. Wat kan ik doen. Wat heb ik nodig. Hier tussen mijn muren bijvoorbeeld. Wat heeft die ander nodig. Daar in die natte tent op Lesbos bijvoorbeeld. Zoals de winterkou en de vergetelheid hen overspoelen, zo mij de schaamte en onmacht. De problemen zijn te groot, de kloof is te diep. –
Hoe is het met jou? Gaat het nog een beetje? Met mij gelukkig wel, ik ben bevoorrecht op veel gebieden. Maar toch. Ik weet niet hoe, maar ergens sluipt er geleidelijkaan een koude downheid onder mijn kleren, een sombere kilte op mijn huid. Ik ben een vrolijk mens, maar ik kan toch de gedachte niet
Lichtpuntjes verzamelen Lees bericht »
Vandaag nemen we afscheid van onze beroemdste nieuwslezeres die ons veertig jaar lang “het leven verteld” heeft. Haar naam is overbekend, haar stem onvergetelijk. Het nieuws is enorm veranderd, zegt ze. Het is moeilijker geworden om te achterhalen wat waar is in deze wereld van vluchtigheid en fake. En wie blijft er nog na een
Dak- en thuislozen. Elke week mogen we de kerk als onthaalplek voor hen open zetten, hun een beetje rust bieden, een koffie, een wafel, wat fruit, wat extra’s, een luisterend oor, hier en daar een telefoontje naar wat hulp, … We: ’t Vlot: een ploeg mensen, vrijgesteld en vrijwillig. Al vele jaren gebeurt dit in
Niks sukkelaars Lees bericht »
