Mogelijk mijn laatste blogstukje hier als stadspredikant. Deze maand stopt mijn verbintenis van acht jaar met het PSC en mijn aanwezigheid in het Antwerpse na 25 jaar in totaal. Dat betekent: veel afscheid nemen. Veel banden doorknippen. Wat bouwt een mens veel op in al die jaren, zeker omdat dat de bedoeling was: samen werken aan een leefbare stad op grondniveau. Het kostbaarste is: zoveel mensen hebben mij hun vertrouwen geschonken. Dat zijn de mooiste cadeaus en dat neem ik mee.

Banden doorknippen is dan ook relatief. Dat ondervond ik vorige week toen ik afscheid ging nemen van een Oekraïens gezin in PSC de Woonterp. De vrolijke tienerdochter deed open en kwam meteen enthousiast aanzetten met een zelfgemaakt cadeautje: een armbandje in de kleuren van de Belgische vlag. Ze was zo benieuwd of het de juiste maat zou zijn voor mijn pols en had er volgens het stickertje op het inpakpapiertje veel liefde in gestoken. Ik draag het sindsdien dagelijks met trots èn ben van plan dat te blijven doen. Zelf ben ik ook geen Belg van oorsprong, maar wonen in dit land hebben we gemeenschappelijk, van hoe verschillende kanten onze levens ook zijn binnengekomen en hoe verschillend ook de inspanning was en is om te integreren.

En zo draag ik veel banden mee. Letterlijk armbandjes. Sommige al een hele tijd alle dagen, ook uit respect voor mensen om mij heen: een bandje met “peace” voor al die mensen op de vlucht uit oorlogs- en conflictgebieden, eentje met regenboogkleuren uit solidariteit met de lhbtqia+-gemeenschap, een roze bandje van Cherut vzw (hulp aan prostituees) dat mij ook in bredere zin verbindt met al wie zich niet gezien en geliefd voelt, en nu dus dit erbij. En zoveel meer, onzichtbaar ook. We zullen elkaar minder of niet meer zien, maar verbondenheid neem je mee en vormt je voor de rest van je leven.

Dank je wel iedereen!